Gerçekten birilerinin sizi asla bırakmayacağına inanacak kadar salak insanlar var mı

keşke sana olan sevgimi bir kar küresine sığdırıp baş köşene koyabilsem.

Sene 2002. Okuldan eve geldim. Üstümü değiştirip sokağa çıkıcam. Annem ekmek arası birşeyler hazırlıyo acıkınca yerim sokakta diye.

Apartmanın önünde dururken Elif abla ağlar bir halde apartmana giriyor. Elif abla Tek şekerli Ercan abinin sevdiceği.

Ercan abi kahveci diye vermediler kızı. Elif ablayı öyle ağlayarak apartmana girdiğini görünce anlamıştım bir şeylerin boka saracağını.

Meğer o gün Elif ablayı başkasına vermişler. Ercan abinin kahvesine doğru koştum haberi vermek için. Kahve kapalıydı. Çevrede kimse yoktu

Ercan abiye haber çoktan gitmiş. Fırtına öncesi sessizlik derken tak bir haber daha. Aynı gün Ercan abinin babası trafik kazasında ölmüş

Neyse kısa kesiyim. Ercan abiyi o günden sonra hiç görmedim. Kahvesi de hep kapalı kaldı.

Elif abla da evlenip ayrıldı o ara. Kocasından dayak yemiş mahalleye dönmüştü. Ercan abi Bunu duyunca gece vakti Adamı dayaktan öldürmüş

18 yıl hapis cezası aldı. 6 yıl yattı sonra dayanamayıp asmış kendisini. Hapishanedeki yatağının yastığının altına ufak bi not bırakmış;

Elif'im sakın üzülme. Sakın suçluluk hissetme. Çünkü beni boğan şey ip olmayacak, ben zaten benden önce sana başkası dokunduğunda ölmüştüm.

Elif abla o günden sonra kimseyle evlenmedi. 2 yıl önce de kanserden vefaat etti.

Ve bugün Ercan abiyi son görüşümün üzerinden tam 14 sene geçti. Mekanı cennet olsun. Umarım öbür tarafta Elif ablaya kavuşmuştur