Piano Shelf
© Navigon Nutzer
Ερωτεύτηκα.. 😍
Πόσο αφελής γίνεσαι όταν είσαι ερωτευμένος.
Δεν υπάρχει άνθρωπος που δεν θα χώριζα για να είμαι μαζί σου. Όχι μην το παινεύεσαι, μην χαμογελάς. Δεν χαίρομαι για αυτό. Λένε πως δεν διαλέγεις αυτόν που θα ερωτευτείς και άμα μπορούσα να διαλέξω, σίγουρα δεν θα διάλεγα εσένα. Και δεν είναι πως το αξίζεις, πως αξίζει να χώριζα άλλους για σένα, δεν θα το έκανα για αυτό. Για τη πληγωμένη καρδιά μου θα το έκανα, που όπως ένιωσε για σένα, δεν ένιωσε για κανένα.
Όποιον και να έβρισκα θα μου ταίριαζε σε κάποια σημεία, αλλά όχι σε όλα. Θα γέμιζαν κάποια κενά μου, αλλά όχι όλα. Για τι κενά όμως μιλάω; Δεν γεννηθήκαμε γαλοπούλες, για να μας γεμίσετε και να νιώθουμε πλήρης, όπως λένε. Οπότε όχι, δεν έχω κενά, είμαι ολόκληρη και γεμάτη από μόνη μου. Απλά θα πω πως ταίριαζα με αυτούς στις σκέψεις, σε κάποια ενδιαφέροντα, στα μυαλά μας. Αλλά δεν ταιριάζαμε σε όλα. Με σένα δεν έβρισκα κάτι που να μου έλειπε, είχες ότι ήθελα. Αλλά εγώ μάλλον δεν είχα ότι ήθελες εσύ.
Δεν άξιζες ούτε τα ξενύχτια μου, ούτε τα μεθύσια μου, ούτε τις κραυγές μου, ούτε τα δάκρυα μου. Δεν άξιζες την καρδιά μου. Όλο μου το είναι, που είναι τόσους μήνες αφιερωμένο και δωσμένο μόνο σε σένα. Δεν αξίζεις τη ταχυπαλμία που με πιάνει κάθε φορά που κάνεις εμφάνιση στη ζωή μου. Την εμφάνιση που διαλέγεις εσύ, όποτε θες να μπουκάρεις και να ανοίξεις την πόρτα μου, και έτσι βιαστικά όπως έκανες πάντα να φύγεις. Χωρίς να με έχεις προϊδεάσει πως έρχεσαι, και πριν καν καταλάβω πως ήρθες, να φεύγεις. Πάλι. Όπως έκανες πάντα. Αφού ποτέ δεν μένεις και δεν θα μείνεις.
Δεν είσαι για τα δύσκολα εσύ αγάπη μου. Είσαι για τα εύκολα, αυτά που είναι κοντά σου και που δεν θέλουν πολύ προσπάθεια να αποκτήσεις. Είσαι για απολαύσεις μιας νύχτας και όχι μιας ζωής. Φοβάσαι το άγνωστο, φοβάσαι άμα δεν ξέρεις πως θα βγει. Δεν τολμάς, δεν ρισκάρεις.
Θυμάμαι ένα βράδυ στο τηλέφωνο, μου χες πει ότι δεν λες μεγάλα λόγια γιατί φοβάσαι πως θα σε ξαναπληγώσουν άτομα, όπως είχε γίνει στο παρελθόν. Με είχες ρωτήσει άμα εννοώ αυτά που λέω και πως δεν είναι όλα ένα καλοστημένο όνειρο. Ήθελες να εννοώ αυτά που λέω και φοβόσουν μην είναι ψεύτικα. Η ειρωνεία; Ότι εγώ ότι είπα το ένιωθα, όσα είπα ήταν αληθινά, αλλά σε αντίθεση με τα δικά σου λόγια που δεν ήταν και τόσο. Γιατί αυτή που πληγώθηκε, ήμουν εγώ. Φοβόσουν μην σε πληγώσω και τελικά το έκανες εσύ σε μένα. Σου ανοίχτηκα τόσο για να σου δώσω να καταλάβεις πως δεν έχεις να φοβηθείς κάτι από μένα, σου έδωσα τη καρδιά μου και εμπιστεύτηκα τα χέρια σου να την κρατήσεις ασφαλή και να μην σου πέσει κάτω, αλλά σου έπεσε. Πόσο αφελής γίνεσαι όταν είσαι ερωτευμένος.
Αλλά να προσάψω τίποτα σε σένα δεν μπορώ. Έτσι κι αλλιώς, έχεις φύγει. Δεν είσαι εδώ να ακούσεις τα παράπονα μου, τα νεύρα μου, τις βρισιές μου, το πόνο μου. Γιατί μπήκες στη ζωή μου με το έτσι θέλω, τόσο ξαφνικά και με τον ίδιο τρόπο βγήκες από αυτήν. Χωρίς να κοιτάξεις πίσω για να δεις πόσο διαλυμένη με άφησες. Αφού δεν σε ένοιαξε και ποτέ. Εσύ να είσαι καλά και άσε τους άλλους να μαζεύουν τα κομμάτια τους. Σωστά μωρό μου;
Και διαβάζοντας όλα αυτά απορώ γιατί ακόμα σε θέλω, γιατί θέλω κάποιον που πονάω τόσο για αυτόν και ούτε καν του περνάω από το μυαλό του πια. Αλλά ο έρωτας είναι τυφλός και εγώ πάντα τυφλή ήμουν για σένα. Από τη πρώτη στιγμή που είχα δει μήνυμα σου, λες και βαθιά μέσα μου το ήξερα είχα πει «εμείς οι δύο θα μπλέξουμε», και τελικά μπλέχτηκα μόνη μου!
- έλα μωρό μου με ακούς καλά;
- ναι σε ακούω.
- είμαι πάνω στο μηχανάκι φοράω το ένα ακουστικό και το έχω μέσα από το κράνος.
-τιιιι? Πας καλά;;; κλείσε τώρα και πάρε με όταν φτάσεις!!!
- γιατί βρε παιδί μου? Προσέχω! Κοιτάω μπροστά έχω και τα δυο χέρια στο τιμόνι.
(Πιάνω το στέρνο μου.. Η παλμή ανέβηκαν.)
-σε παρακαλώ άκου...θα κλείσω και πάρε με όταν φτάσεις. Να προσεχεις σε παρακαλώ.
Δεν ήταν ότι ανησυχούσα που οδηγούσε ενώ μιλουσε στο τηλέφωνο μαζί μου.. Εννοείται πως φοβόμουν και γι'αυτό..
Ελα όμως που με έπιασε ταχυκαρδία όταν άκουσα οτι έχει τα ακουστικά μέσα από το κράνος για να μου μιλά όσο θα επέστρεφε σπίτι. Θυμάσαι;;;; και εσύ το έκανες αυτό.. Κάθε πρωί που θα ξυπνούσες να πας στην δουλειά σου.. Και κάθε φορά που θα επέστρεφες σπίτι σου.. Ήμουν στο ακουστικό σου.. Γιατί όλα σε θυμίζουν;;; κ γιατί όλα όσα σε θυμίζουν μου ανεβάζουν τους παλμούς της καρδιάς;;
Οδηγείται με προσοχή....!!! Οχι αλκοόλ όταν Οδηγείται. !!!
Και όχι τηλέφωνα όταν οδηγείται.!!!
Lucifer Wallpapers- like/reblog if you use
“Είμαι απ’ τη χώρα των δημοσίων εγκληματιών και των νεκρών μαθητών σε μια στροφή των Τεμπών.”
Στοίχημα - Ελλάς Ελλήνων
Η ιστορία επαναλαμβάνεται 20 χρόνια μετά…
Δεν θα σου πω σαγαπώ αλλά θα σου πω:
- Βάλε κάτι πάνω σου θα κρυώσεις.
- Μην καπνίζεις τόσο, δεν κάνει καλό.
- Στείλε μου μήνυμα όταν γυρίσεις σπίτι.
- Είσαι όντως καλά;
- Πώς ήταν η μέρα σου;
- Μου αρέσει να σε ακούω να μιλάς για σενα.
- Είμαι τυχερή που σε γνώρισα.
- Πάμε μια βόλτα;
- Πρόσεχε.
- Είσαι πανέμορφη/ος.
- Σε ευχαριστώ, με κάνεις να νιώθω καλά.
- Είμαι εδώ για ο,τι χρειαστείς.
- Σε εμπιστεύομαι.
- Μακάρι να ήσουν εδώ.
- I made you a playlist.
- Είμαι περήφανη για σένα.
- Έφαγες;
Κι αν σ'αγαπώ κι εγώ σίγουρα δεν θα φύγω...
Αν είναι να με θυμούνται για κάτι ας με θυμούνται για τον τρόπο που αγαπώ
Ρε διάολε!!
Ποτέ μου δεν σε ξέχασα!!! ΟΣΕΣ ΓΑΜΗΜΕΝΕΣ ΦΟΡΕΣ ΚΑΙ ΑΝ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΑ ΝΑ ΠΡΟΧΩΡΗΣΩ ΚΑΤΕΛΗΓΑ ΚΕΝΗ!!
Δεν μπορώ να αγαπήσω ρε !!! Το Καταλαβαίνεις;;; πέρασαν 2 γαμημένα χρόνια και δεν μπορώ να αγαπήσω!!!!! Προσπάθησα, πάλεψα μα δεν τα κατάφερα γαμώτο.. Ήρθες με Στιγμάτησες μου έκανες να σου δώσω ΌΛΟ ΜΟΥ ΤΟ ΕΙΝΑΙ την ψυχή μου, ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΟΥ ΟΛΗ!!
Και δες με τώρα.. Δες με...!!! Δεν μπορώ να αγαπήσω, δεν μπορώ να ερωτευτώ δεν βρίσκω ΤΙΠΟΤΑ που να με γεμίζει και να με κάνει ευτυχισμένη!!!!!
Όλα περνούν και χάνονται, το γέλιο μου, το χαμόγελο μου κρατάνε μια στιγμή και μετά ΤΙ?
Πάλι Κενό... Μου πήρες τα πάντα γαμωωωω!!! Κ δεν ξέρω ποια είμαι, τι κάνω, ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΩ... Είμαι χαμένη γαμω... Ποναωωωωω ...
reblog and make a wish! this was removed from tumbrl due to “violating one or more of Tumblr’s Community Guidelines”, but since my wish came true the first time, I’m putting it back. :)
Και εγώ σε αγαπώ. Ακόμα Και αν έχουν περάσει τα χρόνια εγώ πάντα θα είμαι εδώ για εσένα. Πάντα θα σε νοιάζομαι, πάντα θα σε αγαπάω, πάντα θα είμαι εδώ. Ποτέ δε σε ξέχασα με πονούσε αφόρητα η απουσία σου, με πονούσε που δεν μπορούσα να νιώσω την αγκαλιά σου. Αλλά.... Συνήθισα.. Ο πόνος έφυγε, μα έχει μείνει μια γλυκόπικρη γεύση και κάθε φορά που θα σε σκεφτώ νιώθω ένα στούπομα στο στήθος. Δεν θα ξανά αγαπήσω ποτέ όπως αγάπησα εσένα. Ήσουν η 1η μου αληθινή αγάπη, ο πόθος μου, ο έρωτας μου. Και πλέον ο άνθρωπος που αγαπώ και πάντα θα νοιάζομαι. Σε ευχαριστώ για όλα. Για όλες της αναμνήσεις και όλες αυτές της στιγμές μας. Σε ευχαριστώ🙏💕
Έκανε κρύο, όλο μου το σώμα πάγωνε και Τουρτούριζα.
Μα σου ορκίζομαι ότι όταν με έπαιρνες αγκαλιά
Μου ζέσταινες τόσο πολύ την ψυχή που όλο μου το είναι έπαιρνε φωτιά. 🔥
. 😩🍁🍂📥❤
reblog and make a wish! this was removed from tumbrl due to “violating one or more of Tumblr’s Community Guidelines”, but since my wish came true the first time, I’m putting it back. :)
Πάντα προσπαθούσα να γράφω διάφανα
Δεν ήθελα να μαρτυρήσει τίποτα
Πως ο,τι γράφω
Είναι για σενα
Πως ό,τι γράφω είναι εσυ
Κι έψαχνα τις πιο ουδέτερες
Τις πιο λευκές
Τις πιο αθώες
Λέξεις
Να μην φανείς πουθενά
Δεν ήθελα να ξέρουν
Δεν ήθελα να σε βλέπει κανεις
Κι ομως
Χτες βράδυ είδα τα μάτια σου
ξανά
Κι ευχήθηκα με όλη μου τη δύναμη
Να γνώριζες πως ότι γράφτηκε
Είναι μόνο δικό σου
Πως κάθε λέξη είναι εσυ
Πως κάθε αόρατο ποίημα μου
Περιγράφει το όνομα σου
Λένε πως οι ποιητές
Είναι θαρραλέοι όταν γράφουν
Λένε πως εκεί δεν πρέπει να κρύβονται
Πως τα ποιήματα μας
Μας ανήκουν
Εγω ομως δεν έχω οικειότητα με τα
Ποιήματα μου
Γιατί είναι ολα εσυ
Εσυ,
Που πάντα φοβόμουν να σ’αγγιξω
Πως να τολμήσω να οικειοποιηθώ τις λέξεις σου;
Απλά υπακούω στις εντολές που μου δίνουν
Γράφω,
Σε δημιουργώ,
Να,
δεν μου ανήκεις ούτε όταν σε
Φτιάχνω δικό μου
Πέρασαν σχεδόν δυόμιση χρόνια που έφυγες.
Κι ρθαν άνθρωποι που τους άφησα να φύγουν, περαστικοί. Αγάπες επιφανειακές που δεν κατάφεραν καν να αγγίξουν την ψυχή μου όπως εσύ. Και ακόμα να τα καταφέρω. Σε βλέπω τώρα μετά από τόσο καιρό σε άλλη αγκαλιά χαμογελάς, είσαι καλά. Χαίρομαι γι'αυτό μα όταν σε είδα ψέλισα « Πόνεσε η ψυχή μου» .
Κι σουν μάλλον από αυτές της αγάπες που δεν θα ξεχαστούν ΠΟΤΈ και όχι γιατί δεν μπόρεσα να σε ξεχάσω,
ΔΕΝ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΣΕ ΞΕΧΑΣΩ
ΔΕΝ ΘΕΛΩΩΩΩ ΝΑ ΣΕ ΞΕΧΆΣΩ.
Νιώθω αδύναμη την ψυχή μου, νιώθω ακόμα και το σώμα μου αδύναμο. Και έμαθα να ζω χωρίς την παρουσία σου, δίχως την αγκαλιά σου. Πόσο μου λείπεις.. Πόσο σ'αγαπώ..
