Μέσα σε έναν μόνο Μάρτιο χάθηκα(ν)

Κάθε βραδυ αφιερώνω το φεγγάρι σε εμάς !

Στις στιγμές μας !

Όλη την μερα προσπαθω να μην σε σκέφτομαι!

Αλλά το βραδυ

Αυτα τα βραδια ..

Τόσο σε θυμίζουν !

Τα βραδια σε νιώθω τόσο κοντα μου !

Αφήστε τους εγωισμούς παιδιά ❤️ η ζωη είναι μικρή και μία !

Grls grls grls

Κανένα τέλος δεν έρχεται με άδεια χέρια. Και θα πρέπει να το θυμάσαι αυτό. Και αν δυσκολεύεσαι να το νιώσεις, μη φοβάσαι να ζητήσεις βοήθεια. Γιατί οι σύμμαχοι είναι δώρο στη ζωή μας.

Κανένα τέλος δεν έρχεται με άδεια χέρια. Γιατί μέσα από αυτό το τέλος έχεις τη δυνατότητα να ανακαλύψεις πτυχές του εαυτού σου που δεν τις ήξερες. Έχεις τη δυνατότητα να ανακαλύψεις τι αρνιόσουν πιθανώς να δεις τόσον καιρό και απέφευγες να αντιμετωπίσεις. Έχεις τη δυνατότητα να αρχίσεις να περνάς όμορφα και να θυμηθείς όλα όσα είχες ξεχάσει για σένα. Μην το φοβάσαι το τέλος. Το τέλος που αρνιόμαστε να δώσουμε να φοβάσαι.

Κική Δημουλά

Κανείς να μοιραστούμε τις σκεψεις μας ;

Μακαρι να ξέρες ποσό θέλω να πληκτρολογησω αυτο το μήνυμα

Ποσό θέλω να σου πω ότι μου λείπεις

Και ποσό θέλω να γυρίσω πισω τον χρόνο

Ποσό θέλω να στα πω όλα

Να σου πω ξυπνα!

Και έλα πλάι μου..

Όπως λεει και η Κικη ..

«Σκέφτομαι απόψε να στείλω την μελαγχολία μου να κοιμηθεί μαζί σου. Να μείνω λιγο μόνη μου»

Καληνύχτα

Είναι σαν να σου έχουν αφήσει ένα κουταλάκι με το αγαπημένο σου γλυκο

Και να μην μπορείς να το φας ή να το πλησιάσεις

Τουλάχιστον ξέρεις ότι υπάρχει το γλυκο

-ερωτας στα χρόνια του covid19-

Θέλω να ξυπνήσω αύριο πρωι σε μια παραλία με μια μπουκάλα τζιν στο χέρι και κανένα άγχος για την επόμενη μερα

S1ngles 1, «Η εποχή του φόβου»

Ζούμε σε μια κοινωνία μεγαλωμένοι στο φόβο, φανταζόμαστε περίεργες σκίες και τέρατα να κρύβονται κάτω απ’ τα κρεββάτια μας. Ο Φρέντι Κρούγκερ, ο Τζέισον, ο Κόμης Δράκουλας, τα ζόμπι και τ’ άλλα τέρατα των ιστοριών τρόμου, μας έδωσαν ατέλειωτες εφιαλτικές νύχτες. Οι ανεξήγητοι θόρυβοι τα βράδια, η προδοσία, η μοναξιά, η απόρριψη, ο θάνατος. Πόσο δική μας μπορεί να είναι μια ζωή γεμάτη από φόβους; Και μπορούμε πραγματικά να τους ξεπεράσουμε ή είμαστε καταδικασμένοι να ζούμε για πάντα στην παγερή σκιά τους;

Κι έτσι απλά η εποχή του φόβου είχε πια τελειώσει. Άρχιζε μια καινούργια εποχή, που δεν ξέραμε ακόμα τι θα φέρει μαζί της. Το μόνο που ξέραμε ήταν πως δε θα φοβόμασταν πια.