bu nedir böyle, hep mi kara kışın ortasında kalan biz olacağız? tam güneşi gördük derken, ayaza mahkum bırakıyorlar. biz bu kışın ortasında üşümez miyiz toprak altında?

— milanobet (via sonumutolsun)

“Ona kızgın değildim. Ona kızmama, darılmama, onun aleyhinde düşünmeme imkân olmadığını hissediyordum. Ama bir kere kırılmıştım. Hayatta en güvendiğim insana karşı duyduğum bu kırgınlık, adeta bütün insanlara dağılmıştı; çünkü o benim için bütün insanlığın timsaliydi. Sonra, aradan seneler geçtiği halde, nasıl hâlâ ona bağlı olduğumu gördükçe, ruhumda daha büyük bir infial duyuyordum. O beni çoktan unutmuş olacaktı.”

Kürk Mantolu Madonna, Sabahattin Ali

Artık bir çiçeğin kokusunu duymuyor kimseler, Ay dedeye iyi geceler demiyor, Bir çocuğun gözlerindeki sevinci görmüyor, Yorganın altına girip, hayal kurmuyor kimseler. Hiç ama hiç sevmemiş gibi herkes.

“Hikayenin sonunda aşkından ölen Piraye, sevdasından öldüğü Nazım'ın bile hatırında kalmıyor. Bu dünyadan güzel şeyler bekleme.”

Bütün bir geceyi uykusuz geçirmene sebep olan şeyleri; bir nefeste anlatamazsın. Önce içine atarsın, Sonra susarsın.

İlk fırsatta sizi gözden çıkarabilen insanları sevmeyin. Onların sizi önemsediği falan yok. Dolayısıyla değer de veremez böyle insanlar. Yani bir insan sizden hemen vazgeçebilecek kadar basit buluyorsa aranızdakini, o halde siz de bunu önemsemeyecek kadar basit bulun onu. Günün sonunda üzülen olmamak için sizi önemseyip değer vermeyi bilmeyen ve ne hissettiğinizi anlayabilecek inceliği gösteremeyen insanlardan vazgeçin. Çünkü ne hissettiğinizi anlayamayan insanlar, sizin en kötü anlarınızda ihtiyacınız olanı da veremez ve üzmekten başka bir işe yaramazlar. Unutmadan… Kendisi kılını bile kıpırdatmayıp her şeyi sizden bekleyen insanların rahatlığına da katlanmayın. Onlar bencildir çünkü. Kendinden başkasını düşünmezler.

Her şey yeterince zorken, bana bundan zarar gelmez dediğim insanlardan en çok zarar görmüş olmayı kendime asla izah edemeyeceğim.

Gamsız demeyelim de dertlerini, sıkıntılarını herkesle paylaşmayan o yüzden çok mutlu zannedilen insan diyelim.

Kendini değersiz hissettiğin zamanların üzülme süresi vardır. O süre bittiğinde kendine saygı duyman gerektiğini öğrenirsin, mantığın konuşur. Kendine saygı duydukça, hak etmediğine inandığın, değersiz hissettiğin yerden kalkıp gitmeyi öğrenirsin. Yürümeyi öğrenmek böyle bir şey.

belki.