Afscheid
Overmorgen wordt mijn rechterborst geamputeerd. Ge-am-pu-teerd, bah, wat een lelijk woord. Mijn prachtige setje zal er nooit meer zo uitzien zoals nu. Tuurlijk, ik krijg een nieuwe borst. Maar die is nep en niet van mij. Er wordt iets van mijn lijf gehaald. En dat laat een litteken achter, dat altijd zichtbaar zal zijn, elke dag weer.
Hoe neem je in godsnaam afscheid van een borst? Door bewust stil te staan bij elke “laatste keer” in je vertrouwde lijf? De laatste keer onder de douche? De laatste keer in bad? De laatste keer in je blootje voor de spiegel? Ik tel in mijn hoofd de laatste donderdag, vrijdag, zaterdag, zondag in mijn vertrouwde lijf af. Raar.
Afscheid neem ik door terug te denken:
…. aan de eerste keer dat er überhaupt iets aan borst te zien was
(ik vond die dingen maar lastig)
…. aan mijn eerste behaatje
(Boobs & Bloomers, weet u nog dames?)
…. aan het eerste compliment dat ik kreeg
(en waar ik toen geen raad mee wist want bleu)
…. aan DE eerste keer
(censuur!)
…. aan de borstvoeding die ik mijn twee prachtige meisjes gaf
(bijzonder en waardevol)
En verder vergiet ik een heleboel tranen… Als tegenhanger van die tranen probeer ik ook rationeel te zijn (alles draait tenslotte om balans…). Als iets kapot is, repareer je dat. En als iets niet meer te repareren valt, dan vervang je het. Als ik door deze operatie 30 jaar erbij krijg, dan is de keuze natuurlijk snel gemaakt.
Ik kom hierover heen. Want ik besta uit meer dan mijn rechterborst.
Lieve Inge, heel veel sterkte vandaag!! Hopelijk is het hiermee ook echt klaar en kan je helen van alles wat je hebt doorstaan. Geniet van het leven!! Liefs, Brigitte