Bir intihar notunda şöyle yazıyordu; Birşeyleri kaybetmeye alışmıştım ama kendimi kaybetmek bana pahalıya patladı üzgünüm.

"Kız çocuğu duvarın kenarına sinmiş ama sanki duvarı yarıp geçebilse hiç düşünmeden bunu yapacak kadar kendini duvar dibine itiyordu. Birşeyden gizlenmek ister gibi. Loş ışığın altında küçük kız çocuğun duvar dibindeki bedeni görünmüyordu bile. Sadece ufak ufak hıçkırık sesi ve duvara değen kumaşın sürtünme sesi geliyordu. Bu sesler ise o kadar sessizdi ki. Sessiz olmazsan duyamaz ve fark edemezsiniz bile. Kız çocuğuna yaklaştığında işte o zaman onun küçük ve ufacık bedenini görmeye başlıyordunuz. Ufacık vücudunu öylesine büyük bir titreme almıştı ki. Herşeyden çok sadece sarılmak isterdiniz...." Klavyeye dokunan parmakları bı an havada asılı kaldı. Geçmişin tozlu sayfaları bi anda karanlık zihnine dökülmeye başladı. Kulakları geçmişten bir kaç gürültüyle çınlamaya başlamasıyla elleriyle kulaklarını tıkamaya çalışması bir oldu kadının. Sanki o sesler, görüntüler zihninin içinde değilde dışardan geliyormuş gibi gözlerini sımsıkı yumup kulaklarını tıkıyordu. Ama imkanı yoktu onların yok olmasının.

Hani vardır ya öyle sessiz sedasız köşede oturan çocuklar. Ne yaşadığını bilmediğimiz ama pekte umursamadığımız o çocuklar. Bilip bilmeden sessizliğinden yararlanıp ruhuna yada bedenine bile bile acımasızca vurduğumuz kırbaç izleriyle dolu olan çocuklar. Onların gözleri hep doludur kimse bilmez ne halde olduklarını biz sanarız ki sinsi, kötü kalpli ama belki de değildir.

Kayıp bir odanın ortasında tek başına hıçkırarak ağlamaktı onunkisi. Zihnindeki bu odaya kimse giremezdi. Kendisinden başka herkesten saklıyordu mabedi gibi, yalnızlığa olan korkusunu.

Ellerim kan gözlerim dolu dolu dizlerimin üstüne düşmüşüm canım yanıyor eskisi gibi yara oluş her yanım üstüm başım yırtık acı hissedemiyorum sadece hissizlik var ona inat sadece ağlamak istiyorum

Uzun zaman olmuş gibi hissediyorum ellerim harflerle buluşmayalı. Ruhum yine kan kokmasa buralara gelir miydim emin değilim. Yine kaybolmuş gibi hissediyorum kaybetmiş gibi. Ama bu kaybediş, kayboluş eskisi gibi değil daha boşluk daha bi çok bi cöküş. evim yokmuş gibi hissediyorum. hic bir yere ait değilmişim gibi. Ait olmayacakmışım gibi sanki çok kötü bi düşüş meydana geliyor bir depremmişim gibi hissediyorum kalkışım yokmuş gibi yeni fark ediyorum da ben fena düşmüşüm

+ Dikkat et fırtına çıkmasın.

+ Alabora olur sonra:)

- Oldu gibi

- Boğulan boğuldu.

- Ölen öldü.

- Fırtına fena vurdu.

'Düşünsene sen varsın ben varım ve her olumsuzluğa rağmen çok mutluyuz...'

Ruhumdan günlerce birşey eksiliyor. Doldurmaya çalıştığım o boşluk sürekli çoğalıyor. Sanki beni yok etmek için kurulmuş bir makine gibi günden güne yok ediyor beni. Durduramıyorum.