Bu kez elim kolum sana uzanmak dâhi istemiyor, bunun anlamını asla bilemeyeceksin.
Böyle kalmamız lazım. Sen benim kalp atışlarımı dinlerken, bende senin saçlarını koklarken…
herkesten sakladığım yanım yine bir köşeye çekilmiş hıçkıra hıçkıra ağlıyor*
eğer gece kafanı yastığına koyduğunda aklından geçiyorsam, bil ki sana o anda sarılıyorumdur.
“Hep sen mi ağladın, hep sen mi yandın?
Ben de gülmedim yalan dünyada.”
Neşet Ertaş
rüyamda yüzünü iki avucum arasına alarak
“ben hep senin aramanı bekledim,niye aramadın” diye ağlayan da bendim.
Dostoyevski der ki;“gücümü, içimdeki güçsüzlükle boğuşurken tükettim*
“Birisini unutmak zorundaysanız, bunu sindire sindire yapın; Çünkü aklın zamansız öldürdükleri, yürekte apansız dirilir.”
— Paul Auster (via umutlarimparamparca)
Unutmam gereken her şeyi daha fazla hatırlıyorum sanki*
bir an aklıma birdaha beraber olamayacağımız geliyor sonrası darmaduman.

