masochistmachine00-blog reblogged
-Mam dla Ciebie propozycje nie do odrzucenia.
-Jaką?
-Spierdalaj.
(via reality-is-killing-me1)
masochistmachine00-blog reblogged
ambhedo-deactivated20151116
Muzyki słucham czasami dla słów, czasami dla melodii, a czasami żeby nie musieć rozmawiać z ludzmi
Problemy w domu. Duża ilość nauki w szkole. Kłótnie z przyjaciółmi. Długie, zimne wieczory. A wśród tego wszystkiego TY. Mała, bezbronna i jakże uczuciowa nastolatka. Ze swoim sercem, które już zostało rozłożone na części pierwsze setki razy, nadzieją, że wszystko będzie dobrze. Idziesz przez życie, ciągle do czegoś odliczając-do weekendu, do świąt, do ferii, urodzin itd. Codziennie powtarzasz sobie te liczby, gdy wstajesz z łóżka. Uśmiechasz się, by nikt nie domyślił się jak bardzo ci przykro i jak bardzo potrzebujesz pomocy. O tym wiedzą nieliczni. Płaczesz przed snem, bo wiesz, że jutro nic się nie zmieni. Że nigdy nie będziesz wystarczająco mądra ani ładna. W pewnym momencie, masz ochotę odpuścić. I zastanawiasz się tylko, jak długo dasz radę wytrzymać. Myślisz o reakcji rodziny i znajomych o Twojej śmierci. Dzień dla niektórych najgorszy, a dla Ciebie-dzień ulgi od całego świata i problemów.
Nie znam cię. Nie wiem o której wstajesz rano, jaką lubisz kawę,co robisz popołudniami, ale jedno wiem na pewno, chcę Cię poznać i to zaraz
(via pogrzebana-nadzieja)
Żyletka tylko czeka na to, aż wreszcie pękniesz i jej użyjesz 😊
Chyba depresja jesienna rucha mi już serce
Milczałam i uśmiechałam się jak zwykle nie zauważyłeś, że pękało mi serce.
(via depth–of–feelings)
masochistmachine00-blog reblogged
blessed-witth-a-curse
bezdech-totalny-deactivated2020
Gdy twoi rodzice narzekają na ciebie, przypomnij im kto cię wychował.
Me (via i-can-reach-an-endless-sky)
Co się z tobą stało dziecko? Kiedyś nie można było cię wygonić do domu, a teraz nawet z pokoju nie wychodzisz…
Babcia (via idkily)
wielki-marzyciel-deactivated201
Mijała mnie już tyle razy. A ja za każdym razem błagałem w myślach “zatrzymaj się, nie mijajmy się już nigdy więcej”.
(via wielki-marzyciel)
Być może powinnam poczekać na kogoś, (…) kto będzie, mimo że nie wymagam. Kto kupi mi kwiaty, bo wie, że je lubię. Kto zaproponuje spotkanie, bo zwyczajnie tęskni i nie boi się do tego przyznać. Czy w ogóle istnieją jeszcze tacy ludzie, czy wszyscy pochowali się już za maskami obojętności? Dlaczego nie możemy mówić tego, co czujemy, przyznać się do tęsknoty, do miłości, do słabości… czy, zwłaszcza w związku, nie jest to ważne?
“Ludzie to najwięksi mordercy. Zabijają w nas wszystko. ”
(via niewidoczny-smutek)
Chcemy kochać a przede wszystkim być kochanym.