“Μερικές αναμνήσεις άξιζαν καλύτερο μέλλον.”
—
Το πρόβλημα με την γενιά μας είναι ότι μετά από κάθε συναισθηματική εξομολόγηση η πρόταση τελειώνει με “Τεσπα”
“Έρχονται. Δένονται μαζί σου και μετά κόβουν τα σχοινιά απότομα, λες και θα τους κουράσει να λύσουν τους κόμπους.”
— Αναίσθητοι άνθρωποι.
Αν έπρεπε να δώσω έναν τίτλο στην ζωή μου θα ήμουν ανάμεσα στο γάμω το σπίτι μου και στο γαμω την καλοσύνη μου.
εθισμοί.
Καφές.
Ωραίος εθισμός. Σε βοηθάει να σηκωθείς απ'το κρεβάτι τις μέρες που είσαι αδύναμος να ανοίξεις τα κουρασμένα σου μάτια. Σου δίνει την ενέργεια που χρειάζεσαι για να περάσεις τη μέρα σου. Ίσως και η ομορφότερη ρουτίνα στην καθημερινότητα σου.
Ποτό.
Μέτριος εθισμός. Θα ξεχαστείς ή θα σκεφτείς περισσότερο από όσο πρέπει; θα χαρείς ή θα κλάψεις; ένας εθισμός γεμάτος εκπλήξεις μα και αυθορμητισμό. Σε μαθαίνει να πράττεις δίχως να διστάζεις. Η καρδιά σου παίρνει το πάνω χέρι και η λογική σιωπά. Σε ελευθερώνει, είτε θετικά είτε αρνητικά.
Τσιγάρο.
Άσχημος εθισμός. Σε καταστρέφει σιωπηλά και αργά. Σου καίει το μέσα σου δίχως καν να το συνειδητοποιείς. Μα ταυτόχρονα σε ηρεμεί, σου κρατάει συντροφιά τις ποιο μοναχικές σου ώρες. Σε παρηγορεί με τον καπνό του τις πιο μελαγχολικές στιγμές σου. Σαν χάδι, ύπουλο μα συνάμα τρυφερό, θα σε καταστρέψει μα ταυτόχρονα θα δώσει λίγο φως στα σκοτεινιασμένα, θολά μάτια σου.
Άνθρωποι.
Ο χειρότερος εθισμός. Άλλοι το λένε έρωτα. Εγώ συνήθιζα να το αποκαλώ μάτια μου. Ξέρεις πιο είναι το χειρότερο με αυτό τον εθισμό; Αναπληρώνει όλους του παραπάνω. Σου δίνει ενέργεια μα συνάμα σε κάνει ποιο αυθόρμητο. Δίνει φως στα πιο σκοτεινά σημεία της ψυχής σου και γεμίζει τη μοναξιά σου.
Πιο ύπουλος εθισμός και απ'το τσιγάρο. Μπορεί να φύγει όποτε το επιλέξει. Να σε κάψει όποτε το διαλέξει. Να σε κάνει να νομίζεις πως σε σώζει όταν μονάχα σε έχει καταστρέψει. Ο χειρότερος εθισμός, άκουσε με.. Θα σε πλησιάσει ύπουλα, άλλες φορές με λόγια, άλλες με αγκαλιές, κάποιες με φιλιά ή με διάφορες πράξεις. Σαν μια σπίθα, που ανάβει ολόκληρες πυρκαγιές και σε καίει λίγο λίγο.
Τρομαχτικός εθισμός.. και ασταθής. Θα σε αναστήσει ή θα σε καταστρέψει, δεν υπάρχει μέσο και ούτε απάντηση στο πως θα εξελιχθεί. Καταστροφικός εθισμός, άλλοι τον λένε άνθρωπο, άλλοι έρωτα, άλλοι τον φωνάζουν με όνομα ή ίσως αγάπη τους. Εγώ τον λέω μάτια μου, είναι η ίδια μου η μούσα. Η καταστροφή αλλά και η δημιουργία μου. Κάποτε ήταν εκεί δίπλα μου μα τώρα κρύφτηκε πίσω από τα κείμενα μου. Μα δεν άφησε πίσω του ούτε κόλαση ούτε παράδεισο, μόνο χάος.
Το χάος των τετραδίων μου και των σκισμένων σελίδων που σκόρπισα στο δωμάτιο μου γράφοντας για εκείνον. Ποιήματα, κείμενα και στίχους. Άλλα λένε για τον παράδεισο στα μάτια του, άλλα για την φωτιά στην αγκαλιά του, μερικά μιλάνε για την κόλαση της αδιαφορίας του και κάποια άλλα αναφέρουν τη μελωδία που άκουγα στον ήχο της ψυχής του, μα είναι και εκείνα, αυτά που με τρομάζουν περισσότερο, μιλάνε για εμένα για το πως νιώθω για εκείνο τον ήλιο που με τύφλωσε και με έκαψε, ή μήπως για τον ήλιο που ζέστανε την καρδιά μου, θα μου πεις ποιον ήλιο, μα ο ήλιος μου είναι εκείνος.
Σου είπα και πριν, αυτός ο εθισμός έχει πολλά ονόματα, για μένα είναι ο άγγελος μου, ο φόβος μου, ο ήλιος μου ή μήπως ο άνθρωπος μου. Μα συνηθίζω να τον λέω μάτια μου. Είναι Εκείνα τα ασταθή συναισθήματα αγάπης, ή ίσως μίσους. Μα ποια η διαφορά; Ίσως εν τέλη είναι κάτι ενδιάμεσο.
Για αυτό σου λέω, ύπουλος εθισμός, άσχημος, χαοτικός, επικίνδυνος, καταστροφικός, μην μπλέξεις, μην αφεθείς.. Πονάει. Σε πνίγει ενώ σε καίει, περίεργο δεν ακούγετε; Σαν χάος ανεξέλεγκτο. Αγάπα μα μη δένεσαι. Όσο για μένα, μην ανησυχείς . Θα μαι κάπου στο σκοτεινό δωμάτιο μου, περιτριγυρισμένη από άδεια ποτήρια καφέ, αποτσίγαρα και ένα μπουκάλι ουίσκι κάπου στο πλάι μου. Θα μαι κρυμμένη κάπου κάτω από όλες εκείνες τις σκισμένες σελίδες και θα γράφω, θα γράφω για τον άνθρωπο μου, για τα μάτια μου.
Υπογραφή, ο άνθρωπος σου.
Ο μαλάκας δίνει μια ευκαιρία, ο υπομονετικός δυο, ο αισιόδοξος τρεις. Από εκεί και πέρα γυρνάμε πάλι στο μαλάκας!
Τελειώσαμε
Μη ρωτάς αν τελείωσε η αγάπη μου.
Η αγάπη δεν τελειώνει.
Μη ρωτάς αν τελείωσε αυτό που νιώθω μέσα μου για σένα.
Θα μείνει ανεξίτηλο για πάντα.
Μη ρωτάς αν τελείωσες εσύ για μένα.
Δεν θα μου τελειώσεις ποτέ.
Τίποτα μέσα μου δεν έχει τελειώσει, και ούτε πρόκειται.
Και αυτό είναι το πιο ειρωνικό κομμάτι,
δεν τελείωσε το εσύ για μένα, ούτε το εγώ για σένα
Τέλειωσε το εμείς.
Τι είπες; Σου λείπω; ΟΧΙ αγαπη μου εσυ ήσουν αυτος που μου είπες να μην σε ξανα ενοχλησω όποτε μην παραπονιεσαι που κάνω ότι μου είπες!!
Το πρόβλημα με τους ανθρώπους είναι ότι θεωρούν ανεκτίμητα πράγματα, δεδομένα. Θεωρούν δεδομένο το ηλιοβασίπλεμα, θεωρούν δεδομένο το να γελάνε με τους φίλους τους, θεωρούν δεδομένο το να κρατάνε το χέρι του έρωτα τους. Ώσπου μια μέρα κάτι “δεδομένο” χάνεται από τη ζωή τους. Και το ζητάνε το δεδομένο, και πονάνε για αυτό και κλαίνε και φωνάζουν. Το “δεδομένο” όμως δεν γυρνάει και γίνεται ζητούμενο. Και τελικα η “δεδομένη” άνεση γίνεται “δεδομένο” βασανο. “Δεδομένη” τιμωρία.
Ελπιδα , ατιμη καργιολα.
Ακουσα να λενε οτι η ελπιδα πεθενει παντα τελευταια .
ΜΠΟΥΡΔΕΣ
Προσωπικα δεν ελπιζω σε τιποτα ,η ελπιδα ειναι ο αργος θανατος, που σου δινει κινητρο να πιστευεις οτι ολα θα παν καλα, οτι θα γυρισει πισω, οτι νιωθει το ιδιο και ολες αυτες τις πιπες.Σε εχει στο περιμενε.
Παλεψε για οσα θελεις να κερδισεις και αφησε τις γαμημενες ελπιδες.ΓΙΑ ΣΕΝΑ.
yourfavouriteastrologer-deactiv
“Το χειρότερο είναι να γίνεσαι ξανά άγνωστος με το άτομο που γνώρισες καλύτερα απο τον καθένα…”
—
“Επρεπε να εξηγηθεις απο την αρχη: “τα μεγαλα λογια φτανουν μέχρι την ακρη του κρεβατιού μου και μολις σηκωθώ, ξεχασε τα.””
—
