my baby

"Yine herkesten uzaklaştım. Kafamda kurup durdum. Her şeyin daha da kötü olacağına inanıp herkesten uzaklaştım. Her zaman ki gibi gene kimse fark etmedi. Bir boşluğa düştüğümü, onları kaybedeceğim diye ölesiye korktuğumu kimse fark etmedi. Fark etseler bile "iyi misin ?" demek yerine soğuk davranıyorsun, sen değişmeye başlıyorsun diyeceklerini de iyi biliyorum. Fark ettirmemeye çalışıyorum. Bana sorup anlamak yerine yargılamaya başlayacaklarını biliyorum. Ben artık yanlış anlaşılmak istemiyorum. Ben beni dinleyip anlamaya çalışmalarını istiyorum. Aslında bir yerde haklılar. İçimdekileri kolay kolay söyleyen biri hiçbir zaman olmadım. Olamadım. Birilerine anlatmak hep diğer bir insana yük vermek gibi geldi bana. Bu düşünce biri bana anlattığında değil ben birine bir şey anlatmaya kalkıştığımda yankılanıyordu beynimde. Ben de bir süre sonra beynimde yankılanan sözlere kulak verdim. Haklı geldiler. Ben de o günden sonra kimseye anlatmamaya başladım. Vazgeçtim. Anlaşılmaya çalışmaktan vazgeçtim. İnsanlarda vazgeçti. Şimdiyse anlatamadığım şeyler için yakınıyorum. Tek suçlu ben olmama rağmen..."

"Bunları neden yazdım bilmiyorum. Benim yaşadıklarımın da umurunuzda olduğunu düşünmüyorum. Sadece hissettiklerimi yazmak istedim. Eğer sonuna kadar okuduysanız çaldığım vaktiniz için özür dilerim."