Bir konuda duygularımla değil mantığımla karar aldığım noktaya gelmişsem o şeyden vazgeçmişimdir
kocaman kalabalığın içindeki boşluk gibi hissediyorum, herkesin içinde tek başına. farklı hissediyorum. onlar gibi olamıyorum, olmak istemiyorum, tiksiniyorum.
Öyle bir noktadayım ki çok basit hatalara insan siliyorum. Hatta durduk yere hayatımdaki biri artık sırf hoşuma gitmemeye başladığı için bile hayatımdan siliyorum. İnanmazdım ama insan belli bir yaştan sonra gerçekten bu raddeye geliyormuş.
İnsanların maddi durumları veya sahip oldukları şeyler bugüne kadar hiç ilgimi çekmedi. ben daha çok oturup kalkmasını bilmesine, kültür seviyesine, nezaketli olmasına, eğitim seviyesine,vicdanına ve merhametine dikkat ediyorum. efendilik ve iyi niyet beni o kadar etkiliyor ki.
Şu an kimsenin olmadığı sahildeki bir şezlongda deniz kokusu ve dalga sesi eşliğinde üşüyerek uyumak için birçok şeyi feda edebilirdim.








