Ve çivisi düşmüş tablolarda bir resimdi kendisi
haddinden fazla farkındalık insanı dert sahibi yapıyor
merhaba
uzun zamandır yoktum.
selam…
güzel bisiyler olucak.
koca dünyada bi tek ben bişey yapınca elli alemin gözüne battı
hata üstüne hata yapmaktan çok yoruldum
bu deprem benim evimi enkaza çevirirken sizin duvarlarınızı bile çatlatmadığında hepinize karşı kin besledim.
istemediğim birine evrildim. bütün neşem emildi. gözümün feri silindi, hayat enerjim yok oldu, içim de ki son ışık zerresi söndü. kendime olan saygımı yitirdim.
sadece ritimler..
şuan kafam çok güzel ama hala düşünüyorum..hala içimde kötü bir his var
canımın değeri yokmuş gibi savaştım bir gün gülebilmek için.
beni ne kadar çekici bulduğunuzla ilgilenmiyorum.ben bana benzeyen ve korkaklıktan bi türlü adım atamayan birini arıyorum hatta..başka türlü o çukurdan çıkmaya cesaretim yok,kalmadı..gün ışığı ya çok yakın ya da beni çağırıyorlar bambaşka diyarlara.
bütün sevdiklerim toplu katliama kurban gitmiş bi ben kalmışım sanki bu uçsuz bu diyarda
ben nasıl insanlarla muhattabım diye günde bi kaç kez kendime sövüşlerim dışında normalim
arkadaşlar ilk kez pavyona geldim ve çatlak sanzele bağlamama ramak kaldı
"içinde engel olamadığı bir kavga vardı kendiyle."
Ya zaten şu bombok dünyada neyi istediysek çok görüldü bize. Naparsak yapalım olmuyor hayır işin kötüsü alıştık da olmamasına gram tepki yok.
içimdeki boşluğu zamanla doldururum sandım ama zamanla kocaman bir delik açıldı içimde.ağlatmayan ama hep sızlayan.

