Kuyunun dibini de sen gördün, aydınlığa giden yolları da.. Tek başına ağlayan da sendin, kendi kendine gülen de.. Üst üste gelen her şeye göğüs geren de sendin, yalpalayarak duvar dibine çöken de.. İmkansızlıklara kulaklarını kapatan sendin, zafer çığlıklarıyla ortalığı inleten de.. Aşık olan sendin mesela, nefreti doruklarda yaşayan da.. Kalp kırmaktan korkan da, kalbi paramparça olan da sendin.. Vedalara boyun eğen ama bir türlü kendine veda edemeyen de sendin..
Sen, alnından öpülesi insansın. Nasıl taşıyabildin bunca yükü omuzlarında?

