İnsanın yaşamak isteyip de yaşayamadığı bir şeyin üstünü kapatmak zorunda olması çok zor. Şartları değiştiremezsin ve hatta öyle bile hissedemezsin. Zorla içinde bırakıyorlar onu, zorla.

İnsanlar çok bencil,yaşamak neden bu kadar zor bu kadar acımasız ve bu kadar güzel. Herkes herkesle mentaatleri için çıkarları ve ihtiyaçları için ilgileniyo kimse kimseyi anlamayı düşünmüyor. Ve bu bizim en büyük ayıbımız

kusura bakın. hiçbir şeyi abartmadan yapamıyorum. seversem çok, sevmezsem hiç sevmiyorum. bulursam bir şarkı, günlerce onu dinliyorum. susarsam bir daha konuşmuyorum, konuşursam hiç susmuyorum. kafama takmış olduğum herhangi bir şeyi çözemediğim taktirde, dünyanın sonu sanıyorum.

Seni gördüm göreli şaşırdım, dolaşırım bir başıma…

Beni şüpheye düşüren hiçbir şeye samimi gidemiyorum. O şey kafamda bir daha eskisi gibi yer edinemiyor. Kanıtım olmasına gerek yok,beni hiç yanıltmayan hislerime kurduğunuz arkası boş cümlelerden daha çok inanıyorum.

Abim Deniz kitabından, Boğazı düğümleyen o paragraf…

Siz sadece üç cana kıymadınız. Siz, üç ana, üç baba ve binlerce kardeşe de kıydınız…

Anneannem ben ufakken hep " ah kızım iki şeye çare yok. Bir ölüme, diğerini büyüyünce öğrenirsin" derdi. Geçen yine konuşuyorduk, " bir ölüme birde sevmeyene çare yok değil mi anneanne" dedim. Buruk bir gülümseme yerleşti yüzüne ve "büyümüşsün" dedi.

Çok sıkıldım , azcık da şu tarafa doğru sıkılıyım

“Kalbinin kuşu uçmuş,sen tutamamışsın.”

“Senin sustuklarını en iyi ben anlarım”

Çizmekten eli incinmiş bir ressamın bileği kırılsa bile umutlarını çizmekten vazgeçmeyeceği kısa ömür.

Bazı insanlar ne biliyim hani serçe parmağı sehpaya vuruyosun ya öyle işte

No.1'in de dediği gibi “ özlemeyin ölünce ben çünkü zaten öldüm”.

Kelebek misali; ertesi günü hayal etmekten vazgeçtiğimiz anda mutluluğu bulacağız.