Avatar

memories

@jexasmeno

Posts
once--you-care-you-are--fucked

Πριν 10 μήνες ξεκίνησα να σε ερωτεύομαι και δεν έχω σταματήσει ακόμη..

Enas xronos kai.

Avatar
jexasmeno

11 μήνες και συνεχίζουμε δυναμικά.

nustazww
Avatar
gui-pure

δωμάτιο

τελευταία περνάω πολύ χρόνο στο δωμάτιό μου οι τέσσερις τοίχοι θα με πλακώσουν ένα βράδυ που θα τους κοιτάω με μάτια βρεγμένα και χείλη ξερά μακάρι εκείνοι να μπορέσουν να γεμίσουν το κενό που υπάρχει και μέσα μου και ανάμεσά μας

nustazww

Best fucking thing in life a man can do

Θα συμφωνήσω

Avatar
magemenh

Αγόρια εκεί έξω, να τολματε, γιατί δημιουργείτε μια γαμάτη ανάμνηση για μια κοπέλα εκεί έξω.. (Κατά 90%)

Source: boy-so-pale
nustazww
“Η ΑΜΗΧΑΝΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΕΙ Ο ΕΠΙΤΗΡΗΤΗΣ ΚΑΙ ΚΡΥΒΕΙΣ ΤΟ ΓΡΑΠΤΟ ΣΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΔΕΙ ΠΟΣΟ ΗΛΙΘΙΟΣ ΕΙΣΑΙ”

ταύτιση (via

itslelele

)

ή το πόσο άθλια είναι τα γράμματά σου

(via sofiastaralfur)

ή πόσο ηλίθιος είσαι και τα άθλια γράμματά σου.

(via blue-mantarini)

Η οτι ζωγραφιζεις πανω στο γραπτο

(via live-strong-live-authentic)

ή ότι δεν έχεις γράψει τίποτα

(via walkingalonefan)

TAUTISH

(via nustazww)

ή οτι γράφεις οτι σου ερθει εκείνη την στιγμη

take-me-to-utopiaa-deactivated2

Βράδυ αξημέρωτο 04:25

Καθόμασταν σε εκείνη την γωνιά του λιμανιού, ακόμα και τσακωμένοι, βγήκα και με ακολούθησες. Νομίζω ήταν καλή ιδέα να “ξενιτευτείς” για χάρη μου. Θυμάμαι τον εαυτό μου να μην σου μιλάει.. Ακουμπούσα τις άκρες των δαχτύλων μου στο νερό όπως και εσύ, είχα τα ακουστικά μου και χάζευα την θέα της όμορφης βραδινής πόλης, εκτός από τον έρωτα μου για εσένα ένιωθα και έρωτα για όλη αυτήν την “σκηνή” που ήμασταν τότε. Γύρισα το κεφάλι μου και σε κοίταξα, έπαιζες αργά με τα δάχτυλα σου και το καλώδιο των ακουστικών σου, σαν να ήθελες κάτι να πεις. Είμαι αρκετά θυμωμένη μαζί σου για να σε ρωτήσω. Θυμάμαι επίσης το κουτάκι της μπύρας που μου πέρασες σε χέρια αθόρυβα λίγα δευτερόλεπτα αργότερα. Πόσο όμορφα φώτιζε το φεγγάρι κάθε γωνία του προσώπου σου, ήθελα να βγάλω την κάμερα μου και να σε τραβήξω φωτογραφία, σαν εκείνες που είχα κρυμμένες στο φιλμ μου στο συρτάρι μου. Ποτέ δεν το κατάλαβες.. Ευτυχώς. Αλλά πραγματικά ήσουν πανέμορφος και αντικειμενικά και εσωτερικά. Μακάρι να μπορούσα να σου δώσω τα μάτια μου να δεις πόσο όμορφος είσαι, πόσο γλυκά σε έλουζε το φεγγαρόφωτο, πόσο μαγική έκανε την φωνή σου το αεράκι που συγκρουόταν με το κύμα. Εκείνη την στιγμή που ήπια την πρώτη γουλιά από την μπύρα μου, σκέφτηκα πως δεν έκανες δα και τόσο τρομερό για να σου θυμώσω. Ίσως είχες έναν λόγο για να με κάνεις να μην είμαι καλά μαζί σου, μα είχα χιλιάδες για να σε γεμίσω με φιλιά.

“Έχεις σκεφτεί να γίνεις μοντέλο; γράφεις ωραία στον φακό. Θα μπορούσα να σε χαρακτηρίσω ώς τον θεό Έρωτα, αλλά θα το πάρεις πάνω σου.” αποκρίνομαι και σπάω χίλια κομμάτια την σιωπή.

“Μοντέλο;” με ρωτάς γελώντας πίνοντας κι εσύ από το αλκοόλ μας.

“Ναι, ξέρεις, πασαρέλα, ρούχα, φωτογραφήσεις, συνεντεύξεις..” απαντάω σιγά και σκουντάω το κεφάλι μου στον ώμο σου και τα γυαλιά του ηλίου μου πέφτουν κάτω. Είχαμε έρθει το απόγευμα πριν πέσει ο ήλιος θυμάσαι; Ξέχασα να τα βγάλω και με κορόιδευες. Γύρισες και μου χάιδεψες τον λαιμό με τα δάχτυλα σου.

“Μου αρέσει η πασαρέλα στο κορμί σου.. Τα ρούχα όχι, δεν είναι απαραίτητα σε μας, προτιμώ τα σεντόνια. Φωτογραφίζω την κάθε στιγμή στο μυαλό μου μαζί σου, μα σπουδάζεις κάτι τελειώς άκυρο με την δημοσιογραφία, οπότε όχι, δεν μου αρέσουν οι συνεντεύξεις τους, μόνο οι δικές σου.. κάτσε να δεις.. τις ονομάζεις-” σε διακόπτω από τον μονόλογο. Έχω έτοιμη την απάντηση.

“Συνέντευξη ψυχής.” λέω με το γέλιο να σχηματίζεται στο πρόσωπο μου.

Θυμάμαι εκείνο το βράδυ, θυμάμαι μετά από αυτό, θυμάμαι ότι μελάνιασαν τα χείλη μου από τα φιλιά, θυμάμαι όταν γυρίσαμε σπίτι, θυμάμαι ότι σε ένιωθα μέσα μου ακόμα και στον ύπνο μου.. Βράδυ αξημέρωτο λοιπόν.