salve! aliquid rogandum mihi est, quod spero te explicare posse.
civitas mea nomen "Nova Zelandia" habet. quid autem nomen adiectivum hominibus huius civitatis adhiberi debet? sumne mulier novazealandica? novazealandensis? neozelandensis, sicut in linguā italicā? praecipue miror quemadmodum vocabulum "nova" ut pars adiectivi declinatur - suntne exempla ex antiquitatis?
(si civitatem "Aotearoa" appellem, nomen adiectivum "aoteroana" sit - sed pauci externi hoc vocabulum Maorianum cognoscunt)
Salve,
Gratias tibi ago quod mihi nuntium dedisti. Dicere tibi possum quemadmodum nomen adiectivum e Nova Zelandia nomine facere debeamus et quae figurae nominis adiectivi iam factae sint.
Si veras ac solitas regulas iuncta et derivativa verba Latina formandi restrictissime rigidissimeque sequamur, habeamus Novizelandiensis aut Novizelandicus aut Novizelandianus. Bene nota quid alibi antea dixerim sed Anglice: “Duo verba in unum simpliciter commiscere nec morphologiam utriusque verbi nec syntaxin irritam facit.” Idcirco res ita se habet quod, ut Zelandia, cum novum nomen adiectivum ortum est, terminationes suas casuum amisit et ne figuram nominativam singularem quidem habere potuit, ita Nova quoque, eodem tempore, terminationes suas casuum amisit et ne figuram nominativam singularem quidem habere potuit. Quare Novazelandiensis et Nova(-)zelandicus menda re vera sunt, quippe quorum -a terminatio casus in i Vocalem Conectentem mutari debeat.
Scriptores autem novae Latinitatis, ut “New” pars derivativi nominis adiectivi e nomine Latino formati in Latinum converteretur, Neo- elemento (quod e Lingua Graeca venit) aut Novo- elemento uti constituerunt, etiamsi Novus in hoc nomine Latino loci ipso apparet, condentes igitur modum propter quem Novum Eboracum ac Neo-Eboracensis (in quo fortasse hypen est ut “eoe” grex inconcinnus vitetur) et Novum Brunsvicum ac Novobrunsvicensis nunc videri possunt. Romani ipsi Novocomensis adiectivum e Comum fecerunt, quae sine dubio origo Novo- elementi est. Exemplum adiectivi e nomine Latino formati, quod et Neo- elementum monstrat et a Romanis ipsis factum est, invenire non possum, sed Neo- elementum novae Latinitati insertum firme est (ut significant scriptores hodierni, quorum est Gulielmus Stearn, scriptor Botanical Latin libri). Adde quod e nominibus Latinis in -landia desinentibus adiectiva facta sunt quae in -landicus aut -landiensis aut (irregulariter quasi e -landum) -landensis desinunt.
Secundum Davidis Morgan lexicon, Carolus Egger, praeclarus scriptor novae Latinitatis, has tres figuras adiectivi nobis dedit: Novozelandicus et Neozelandiensis et Novozelandensis. Pagina “Nova Zelandia” in Vicipaedia situ posita porro Neozelandicus et Neozelandiensis et Novozelandensis tres figuras monstrat, sed ibi non est nota quae fontem Neozelandicus figurae indicat. Novocomensis adiectivum a Romanis ipsis iam factum nobis exemplar Novozelandiensis novae figurae dat.
Inter omnes figuras adiectivi e Nova Zelandia formati iam dictas, ego, quoniam sententiae Caroli Egger fido et veram etymologiam verborum indicare volo, Novozelandicus et Neozelandiensis figuras commendo, quorum hoc nomen substantivum hominem Novae Zelandiae indicans fieri potest et illud adiectivum tantum plerumque remanet. At profecto, si nobis omnes hae figurae adiectivi desunt, Novae Zelandiae figura genitiva nominis pro adiectivo uti possumus! Ergo tu, ut puto, mulier Novozelandica aut mulier Neozelandiensis aut Neozelandiensis aut etiam mulier Novae Zelandiae es.
Utinam hoc tibi prosit!
Vale.
