ამას წინათ სასაცილო, უფრო სწორად საშინელი სიზმარი ვნახე…დამესიზმრა თითქოს 22 წლის ვიყავი.. მერე გამეღვიძა და 19 ის ვიყავი…მომეშვა…მერე კი როცა ნამდვილად გავიღვიძე 21 ის ვიყავი…შემაშფოთებელია…
ხდება ხოლმე..
ჰო.. დრო სულ უფრო სწრაფად გადის… 20 წლის მერე სინობსისი აღარ ახლდება…
როცა ამ სამყაროს ფონზე ერთი შავილაქა ხარ…… როცა გრძნობ საკუთარ სიბნელეს…..
როცა ძლიერი ქარი იწყებს ქროლვას შენი გონების არც თუ ისე ხვეულებში…..ისინი იწყებენ ჩაღრმავებას….და რაც უფრო ღრმავდებიან მით უფრო მტკივნეული ხდება ყველაფერი…..და რაც უფრო მტკივნეული ხდება ყველაფერი…..მით უფრო ძლიერია ბედნიერების განცდა.
უცნაურია..
ტკივილზე დიდი ბედნიერება რომ არ არსებობს ჩვენს უცნაურ სამყაროში….
არავითარი მაგრამ!
ეს ასეა….. სხვა ბედნიერება კი სხვაგანაა….. ძალიან ახლოს მაგრამ მაინც სხვაგან…..სხვაგან იმიტომ, რომ ჩვენ თავად არ ვართ იქ….. იქ სადაც მარტო არ ხარ…..
“ადამიანი მარტო არ არის”
some of kindest souls i know have lived in a world that was not so kind to them. some of the best humans beings i know have been troughs so much at the hands of others, and they still love deeply, they still care. sometimes it's the people who have been hurt the most who refuse to be hardened in this world, because they would never want to make another person feel the same way they have felt. if that isn't something to be in awe of, i don't know what is.
I'm not like an ordinary world.
I have my madness,
I live in another dimension.
Psychosomnia.
