Dökük

Seni seveli bir yıldan fazla bekleyeli bir yıl oldu bugün.

Sevgimi dile getirip durmalarım belki de korkuttu seni. Belki de sevmedin ya da sevemedin bilmiyorum. Belki de cidden sevgiline aşıksındır onunla ilgili söylediklerin sadece beni aldatmak içindir bilmiyorum. Belki de gelmek istedin de izin vermediler, olduğun yer sana daha tatlı geldi inan hiç bilmiyorum. Özledin mi veya özleyecek misin diye düşünmüyorum artık. Gelecek misin diye beklemiyorum. Bir gün yanımda olup 3 gün yok olmana bile kızmıyorum artık. Seninle ilgili hayallere kapılmıyor, büyük bir kıskançlıkla benle yaşamak istemediğin şeyleri onlarla yaşamana üzülmüyorum. Gözlerim dolduğu zaman oturup saatlerce ağlamıyorum. Bana söylediğin şeylerin gerçekliğini sorgulamıyor, sözlerini aklıma getirmiyorum. Artık nasılsın diye sormuyorum oysa yüzün azıcık düşse bilirdim ben nasıl olduğunu, bilemiyorum şimdi. Kafamda seninle daha az konuşuyorum. Kafamda bile affetmiyorum seni, öfkemi unutmuyorum. Seni sevdiğimi hatırlayacak olsam öfkeme sarılıyorum. Sevgime sarılıp sana koşamam artık. Bırak koşmayı adım atacak hâl kalmadı bacaklarımda. Seni özlemiyorum diyemem. Seni özlüyorum. Herkesten sakladığın o güzel yüzünü bana gösterdiğin günleri özlüyorum. Kendini kaybetmediğin bir an bile olsa kendin olduğun o zamanları öyle çok özlüyorum ki... Bir yıl geçti seni bırakalı. Sana dönüp durduğum, sana inandığım, bir an bile tereddüte düşmeden her seferinde sana geldiğim bir yıl oldu. Sensiz geçirdiğim her günümde seni düşünmeyi aksatmadığım koskoca bir yıl. Seni tanıdığım günden bugüne ne çok şey değişti hayatımda ama senin yerini hiç kıpırdatmadım. Herkesi yerinden oynattım yerinde rahat olasın diye ama sende yer edinemedim. Edinememem çok mühim değil de edindiğimi sandığım günler ızdırap vericiydi. Ben hariç herkese yer bulman ve beni sadece ayakta bekletmen, bana bir yer vaadi vermen evet cidden ızdırap vericiydi. İlerde seni unutsam bile nasıl hissettiğimi asla unutmam. Senin için son bir günümü veriyorum bir gün sonra seni tanımamışım gibi sadece bana öğrettiğin şeylerle devam edicem. Bundan sonrasında geriye ufak bir bakış atarsam yüzüme tükür.

İki yıl oldu ve dönüp bakmadım. Kendimle gurur duyuyorum.

Bir zamanlar ruhuma hafiflik veren varlığın şimdi azap çektiriyor. Önceden yoksun diye dökülen göz yaşlarım yerini seni görmediğim her gün kahkahalarıma bırakıyor. Yanımda olmasan bile hayalimde olduğun tüm günler şimdi sensizliğe şükrederek güzelleşiyor.

Biraz yorgunum bugün. Her zamanki yorgunluğum gibi değil. Kafamdaki sesler bugün biraz daha şiddetli sanki. Beni öldürmeye çalışıyorlar. Pes etmemi istiyorlar. Bana sürekli nasıl acınası biri olduğumu hatırlatıyorlar. Bilmiyorlar ki aynaya baktığımda bunu apaçık görebiliyorum. Beni böyle öldüremeyeceklerinin farkında değiller. Susturmaya bile çalışmıyorum. Sadece dinliyorum. Bir süre sonra onlarla beraber ben de konuşuyorum. Şimdi beraber tüm aptallıklarımdan bahsediyoruz. Tüm yaralarımı bir kez daha kanatıyoruz. Kafamda silik görüntüler oluşuyor. Hapsettiğim anılarım birer birer gün yüzüne çıkıyor. Ama hayır, beni böyle de öldüremezler. Sesler yüksek ama sorun yok. Hepsiyle yüzleşebilirim. Bugün biraz daha enerji harcamam gerekecek ama evet, hepsiyle yüzleşebilirim. Kafamdaki sesler sadece birer düşünceden ibaret, bunu biliyorum. Düşüncelerim beni bugün öldüremeyecek. Veya bundan sonraki herhangi bir günde. Benim sesim hayaletlerimin seslerinden her zaman daha güçlü çıkacak.

Bugün gördüm seni. Bir daha hiç görmem sanıyordum. Gördüm ama bakmadım. “Nasılsın?” bile demedim. Bugün biraz daha anladım yaşatamıyormuşum seni artık.

Bir kere incindiysen ikinci kere kalbini açmaman gerekiyormuş. İnsanlar, şehirler ve hatta olaylar farklı olsa dahi ikinci kere üçüncü kere onuncu kere bile gayet güzel inciniyormuşsun. Her incinmen de senden güzel şeyleri alıp götürüyormuş. Büyüdüğün kadar da hissizleşiyormuşsun. Düştüğün yerden kalkıyorsan tek başına ilerlemen gerekiyormuş. İnsanlarla beraber yürünmüyormuş. Öğrendim.