“bende bir resmin var yüzüme bakmıyor.”

BEN BU ŞİİRİ SANA YAZDIM..

Bir mide dolusu yalnızlık ve buz gibi bir sessizlik Ben bu şiiri kusarak yazdım kimseler temizleyemez Sabaha karşı ağladım ama hiç sesim çıkmadı Ben bu şiiri susarak yazdım dudaklarım kupkuru Ağır aksak bir ağrı bir gelip bir giderken Sen öylece oradayken ve ben yanına gelemezken Hırsımdan deli gibi olmayışına sarılıp Gıyabında öperek tüm jest ve mimiklerini Ben bu şiiri uçarak yazdım tüm yüklerimden kurtulup Uyudum sonra uyandım gelmedi bir daha uyku Müezzini duydum sonra Allah'la karıştı adın Meleksin ya o yüzden gözüm hep yukarlarda Tavanda ve bulutlarda ve arş-ı ala'nın dışında Başımın üstünde her yerde gözlerini aradım.. Ben bu şiiri sana yazdım sızayım diye rüyalarına..

“Ben alnımı dayadığım ilk duvarı hatırlıyorum ibrâhîm. İlk taşın soğuğunu, ilk kalakalmayı.”

Neşet Ertaş (via sokaktakiyazar)

Özdemir Asaf (via yahyaabii)

Kendi ellerimle ben, beni kederlere saldım.

kimse kimseyi beklemiyor,kimse sevdiği birinin yüzüne dua üflemiyor,fesleğenleri ya çok suluyoruz ya da kurutuyoruz.çiçekleri seviyor birçoğumuz annesinin çiçeklerine bir damla su koymuyoruz,gönlümüzdeki çiçekleri sadece sözle doyurmaya kalkıyoruz.içimizde sürekli yere yığılan biri var,üzerine basa basa geçiyoruz.şükretmiyoruz.ayaklarımızın altından kilometrelerce yol geçmesine rağmen geçmeyen şeylere fazla bağlanıyoruz.insanlığımızı unutuyoruz.kulluğumuzu unutuyoruz.insan’la insan arasına uçurumlar koyuyoruz.eski bir şiire rastlıyoruz,’hatırla kalbim,bir sevmek on kış kuşanır bir yağmur sittin sene dinmez.’ diyoruz.anlamını düşündünüz mü.hayır.düşünmüyoruz.aslında hepimiz dargınız da hangimiz kendimizle barışıyoruz.çok fazla gitmekten bahsediyoruz.sizi bilmiyorum kendi ücranızda nereye gidebilirsiniz bilmiyorum ama şairin ‘herkes gitse de Allah yerli yerinde duruyordu’dediği yerdeyim şimdi.siz düşünün biraz,ben de gideyim.bu kırık izzet-i nefsimle çok uzağa gidemem, biliyorum.