marlena by julie buntin
«Μα εγώ»,είπε,«θυμάμαι τον εαυτό μου από τόσο δα,να προσπαθεί να δραπετεύσει.Ηθελα να ζω ελεύθερη,να μην με δεσμεύει τίποτα και κανείς.Να μπορώ να ταξιδεύω από μέρος σε μέρος,να τρώω ότι θέλω και όσο,να ξυπνάω νύχτα και να κοιμάμαι το πρωί.Να φοράω κοντά,να παίρνω ταμαξι και να μην με νοιάζει που θα βγω.
Και το φοβόμουν αυτό .Φοβόμουν πως θα έρθει η μέρα εκείνη που θα πρέπει να συμβιβαστώ με όλα όσα είναι συνηθισμένα για τους υπόλοιπους.Πως θα κοιμάμαι νωρίς για να πάω στην δουλειά το πρωί,πως θα αρχίσει να με νοιάζει τι λέει ο κόσμος,και πως θα χαθώ μέσα σε υποχρεώσεις και πρέπει,που δεν επέλεξα ποτέ για τον εαυτό μου.
Μα προτιμώ να πεθάνω από το να ζω έτσι,κυνικά.Και το ορκίστηκα,εκείνο το πρωινό καθώς ετοιμαζομουν και κοιτούσα τον καθρέφτη μου,πως θα κάνω αυτά που ονειρεύομαι από παιδί.Πως δεν θα αφήσω τον κόσμο να με παρασύρει.
Ορκίστηκα ότι θα μεγαλώσω έτσι όπως θέλω,
Και όχι όπως μου επιβάλλουν».
Anonymous asked:
Αναστερε γιατι ειναι τοσο δυσκολο το πενθος;
Γιατί όταν τελειώσει η θλίψη αφήνεις και τα χέρια του ανθρώπου που έχασες
τάσεις φυγής . άλλοτε πάλι έρχονται στο νου άλλοτε αποφασίζουν να φύγουν και να δώσουν ευκαιρία σε αυτόν τον τόπο , σε αυτό το κτήριο να γίνει σπιτι . Όμως πιο συχνά βρίσκονται εκεί σε μια γωνιά . Εμποδίζουν κάθε προσπάθεια για φύτευση ριζών εδώ. Έτσι λοιπόν φαντάζομαι πως θα είναι η ζωή άλλου σε άλλο τόπο . Κάπου μακριά . Να φύγω . ΘΑ φύγω. Και ίσως εκεί να βρω ένα σπίτι για εμένα . Να βρεθεί ένας τόπος που θα με αγκαλιάσει και θα με κάνει δικός του . Να ριζώσω πια κάπου. Να μην υπάρχουν πια τάσεις φυγης. Να γίνουν τα όνειρα μου πραγματικότητα ρε γαμώτο .
↳˳🐚;; ❝ like or reblog if u use/save, dont repost or copy ᵕ̈ ೫˚∗:
“you‘re so quiet” baby i’m not even here. i’m fantasizing about a book i read weeks ago. move on.
she’s a 10 but she rots in her room all day listening to music and making up scenarios in her head
I miss the feeling of “safety” my father used to give me
“Reaching Out” really hit home for me today, and got me thinking a lot about my father. It’s been close to 27 years since he passed, and it’s strange how it seems like every day I miss him in a different way. These days I wish he could see how his granddaughters have grown, and I would give a lot to be able to sit down and tell him, “I get it now, Dad.”
He’s influenced me in more ways than I know—you can blame him for my sense of humor—and I’ve tried very hard to live my life in a way that honors his memory. I think he’s pleased in those few moments he spares me a glance—when he’s not watching over his granddaughters. :)
You never get over it; you just find a way to live with it.
I saw a post on here today that said, “Grief is the price we must pay for love,” and all I could think about in the moment was how grateful I am towards my father and my grief over the loss of him - He had his shortcomings, and made countless mistakes, but he was human, and he loved me just as much, if not more, as I did him... And I miss him.
If the people of Forks made memes:
Edit: yes there is a typo here, pls stop mentioning it
This took so fucking long to make, but please do enjoy
