Nasıl hissediyorum biliyor musun ?

Hayat çok plastik, insanlar yapay ve yapmacık

The Descent (2005)

"Beni burada sevmiştin" diyebileceğim hiçbir yer yok. Çünkü beni sevdiğin tek bir an dahi yok varsa yoksa "bak seni burada da sevmiştim, ama en çok şurada özlemiştim ve beni sevmediğini anladığım zaman en çok şurada canım acımıştı."

Bazen gözlerimi boşluğa daldırıp düşünüyorum. Acaba hiç sevenim, bekleyenim, özleyenim var mı diye. Gerçekten de merak ediyorum. Çok tuhaf değil mi sizce de? İnsanın hiç mi, "her şeyim" diyebileceği bir insan olmaz?

Bu postu bilmeme rağmen her gördüğümde okuyorum çok güzel

Hayat diyorum ne tuhaf. Mutlu olmamı gerektirecek hiçbir şey yokken, mutsuz olmamı sağlayacak tüm sebepler hayatımın bir parçası olmuş gibi.

“samimi olmak istiyorum.”

(via floozyminaj)

Uzun zamandır kimseyi sevemiyorum, mesajlaşıp mutlu olduğum birisi yok. Her sabah uyandığımda 'acaba uyanmış mıdır ki' diye düşünüp ilk mesajı ondan beklediğim birisi isterdim, konuşmaktan sıkılmayacağım, her dakika konuşmayı isteyeceğim ve onunda benim için aynı şeyleri hissetmesini isterdim. Tartıştığımız zaman moralim bozulsun isterdim, ne kadar değerli olduğunu kaybetmeden anlayabilmek mümkün olurdu çünkü. Yüz yüze geldiğimizde diğer tüm yüzlere yabancı kılacak birisi isterdim, en güzel müziği sadece o konuştuğu zaman dinlemek, kulağa çok hoş geliyor değil mi? Etrafımda güzel, mutlu bir ilişki yaşayanlar görüyorum çoğu zaman. Yani nasıl desem, insan 'ben ne zaman böyle şeyler yaşayacağım' demeden edemiyor. Aslında bazen de çok saçma geliyor; şükretmemiz gereken bir çok şey varken, bu tür boş şeylere isyan etmek. Çocukluk ettiğimi düşünüyorum, bir çok çocuk, çocukluğunu dahi yaşayamazken. Öyle işte.

(via

fillervebulutlar

)

.

(via orrtaparmak)

geçti diyeceksiniz ama geçmediğini sizden başka kimse bilmeyecek