Haluk Levent ne güzel söylemiş oysa ki; "Sensiz kötüyüm, beterim. Çıkmaz sokağın biriyim."

solgun çiçeklerimin baharı ol

“Binbir türlü fedakarlık yaptığım insan bana nankörmüşüm muamelesi yaparsa eğer, o insanı fedakarlığımın yüzde birini mumla aratacak hale getirmek benim hakkım. Kendi alnımdan öpüyorum bu kadar karakterli olduğum için.”

oyuna çağırılmayan çocuksun.yaralanmış gibi susuyorsun,

Yok olmak isteğiyle kalbim attığı zaman, 

Bana “yaşa” der gibi gülen senin yüzündü. 

-Sabahattin Ali

gönlümün dipte kalan kısmında, arşivlenmiş onca yara.

“sen sıkı sarıl kalbime, dünya sandığın yer değil”

biz uzaklara rağmen birbirimize tutunduk.yeri geldi çok kavga ettik, telefonlar yüze kapatıldı.ama ne kadar kavga ettiysek günün sonunda yine beraber güldük. zor zamanlarımız oldu, üstesinden geldik. birbirimize güç verdik. 8 ay boyunca birbirimizi görmeden sevdik. “sevmek için yan yana olmak gerekmiyormuş, kilometrelerce uzakta olan birini sevebiliyormuşsun.” bunu birlikte öğrendik. birlikte çok şey öğrendik, mesela sabırlı olabilmeyi ya da daha fazla güçlü durabilmeyi. bunların hepsi hala da böyle devam ediyor. sonra birbirimizi gördük, ilk defa sarılmıştık birbirimize ve bu dünyada yaşanabilecek en güzel hislerden birisiydi. birlikte çok çok güzel anılar topladık. aramıza yine mesafeler girdi ama biz yine yeniden bir gün kavuşacağımız umuduyla uyuyup uyanıyoruz. o yüzden mesafeleri asla bahane etmeyin. sevin birbirinizi uzakta olsanız bile, inanarak sevin.

Her şey güzelken bile bir köşeye oturup oradan asla kalkmayan ve içinize bir tığ gibi batan şeyler olabiliyor.