“Blue & blue world” by | Wasabi Tool
Tsurumi Ryokuchi Park, Osaka, Japan
Source: twitter.com
Başkalarına gösterdiğimiz hoşgörüyü neden en yakınımızdakilerden esirgeriz? Sevdiğimiz birinin hatasını bağışlamak neden bir yabancıyı affetmekten daha zordur? Belki de hayattaki en zor şey insanın kendini affetmesidir. Kader bizi kardeş yapar, kardeşimizle arkadaş olmaksa bizim seçimimizdir. Kardeşlik, hiç bir zaman bitmez. Ayrılık, öfkeyi ve kini azalttıktan sonra insan yalnız kaldığını fark eder. Yalnızlığın en acı veren hali de budur. Hâlâ sevdiği birinden ayrılan kişi ister istemez unutulduğunu düşünmeye başlar. Hüzün ve pişmanlık tüm benliğini sarar. Aklı kendine düşman olur. İşte tam o an, ikiye bölünecek kadar yalnız kaldığını hisseder insan. Ve sabah beş’te biten her şey, sabah beş’te tekrar başlar. Sabah beş. Allah belasını versin o ‘sabah beş’lerin. Uyumazsınız, ama çok rüya görürsünüz. Aşk bir gün kardeşlikle tanışmış. Aşk kardeşliğe sormuş, demiş ki; “Ben varken sana ne gerek var?”. Kardeşlik cevap vermiş; “Sen gittiğinde ben güldürüyorum.”
Israrla istediğim her şeyle sınandım artık kocaman bir “sen bilirsin” im.
“Kaç metredir benim yokluğum?
Benden daha çok var sanmıştım.
Benim yokluğumdan dünyaya
Bir elbise çıkar sanmıştım.”
Didem Madak
