Welcome to my garden

Ξέρεις,

Μετά από εσένα δεν ξαναενιωσα ποτέ την καρδιά μου να χτυπά το ίδιο δυνατά,

Η το κορμί μου να κουμπώνει τόσο καλά,με κάποιο άλλο.

Ποτέ ξανά δεν αναζήτησα κάποιον,

Με τον τρόπο που αναζητούσα εσενα.

Είχες εκείνη την αύρα που με περιπλανουσε,

Γύρω από όνειρα, που κόντεψα πολύ,

Αλλά δεν κατάφερα να κάνω ποτέ πραγματικά.

Μου λείπεις

Με λυπείς

Νιώθω μια λύπη καθώς λείπεις

Λυπάμαι που λείπεις

Μπερδεύω τις λέξεις που μοιάζουν τοσο μεταξύ τους

Τι νιώθω; Λύπη

Γιατί τη νιώθω; Γιατί λείπεις

Γιατί λείπεις; Γιατί να λυπάμαι που λείπεις; Γιατί να μη με λυπάσαι που μου λείπεις;

Δε βγάζει νόημα αυτό που γράφω, ή μήπως βγάζει;

Και αν μου πεις πως κάποιος σου έγραψε καλύτερο ποίημα από μένα δεν θα σε πιστέψω Όχι γιατί έχω σε ιδιαίτερη εκτίμηση τις ικανότητες μου...όχι Απλά αμφιβάλλω πως κάποιος ένιωσε παραπάνω πράγματα απ' όσα εγώ για σένα...

Λένε πως όταν έρχεται,

Τον αισθάνεσαι σαν να τον ξέρεις από χρονια.

Λένε πως όταν έρχεται,

Όλα τα τραγούδια,

Και τα ποιήματα,

Ξαφνικά βγάζουν νόημα στον νου σου .

Λένε πως όταν έρχεται,

Δεν φοβάσαι πια,

Και νιώθεις ο πιο δυνατός και ικανός άνθρωπος στον κόσμο.

Μια ανεξέλεγκτη δύναμη που πηγάζει από μέσα σου ,

Και αποκτάς κίνητρα για να πας παρακάτω.

Μα λένε πως σαν φύγει,

Βλέπεις την καρδιά σου να γίνεται θρυψαλλα μπροστά στα μάτια σου και το σώμα σου να παρασύρετε από τον άνεμο σαν να ναι άυλο.

Πως καταλαβαίνεις ξαφνικά τα λόγια των τρελών, εκείνων που βλέπεις στο δρόμο και αλλάζεις την φορά της ματιάς σου για να μην σου πιάσουν την κουβέντα.

Πως αρχίζεις και συνειδητοποιείς γιατί οι ναρκομανείς συνεχίζουν και επιστρέφουν σε ότι τους σκοτώνει.Ξανα και ξανά,χωρίς να σκέφτονται τις επιπτώσεις.

Έτσι νιώθεις και λένε πως διώχνεις από κοντά σου όσους δεν μοιάζουν με εκείνον.

Λένε πως έρχεται μόνο μια φορά στην ζωή και είναι απίθανο να βρεις κατι όμοιο του ξανά.

Αυτός είναι ο έρωτας λοιπόν.

Που για χάρη του γράφτηκαν εκατομμύρια ποιήματα και τραγούδια.

Που κατάφερε να επιβιώσει στους πιο δύσκολους καιρούς.

Που τρελαίνει τους ανθρώπους,τους αλλάζει,η τους δίνει ζωή.

Αυτός είναι ο έρωτας.

Μου έλειψες σήμερα.

Θα ορκιζομουν πως άκουσα το γέλιο σου τριγύρω.

Μα πες μου,είσαι καλά;

Αυτό με ένοιαζε πάντα,να είσαι καλά.

Να μην φοβάσαι.

Να πέφτεις να σηκώνεσαι.

Μου λες πως δεν ξέρω τίποτα για εσένα.

Και όμως ξέρω τόσα πολλά.

Σε είδα στα χειρότερα σου και τότε ήταν που αποφάσισα πως θέλω να μείνω.

Σε αγάπησα.

Δύσκολη λέξη για εμένα,αφού δεν αγαπάω ούτε τον εαυτό μου πολλές φορές.

Εσένα όμως,σε αγάπησα,σε λάτρεψα.

Σκεφτόμουν μια ολόκληρη ζωή στο πλάι σου.

Γελάω όταν το σκέφτομαι γιατί δεν αντέχω πλάι μου κανέναν.

Εσένα σε άντεχα.

Εσένα σε άντεχα.

Μου έλειψες σήμερα.

Αλλά ποιον κοροϊδεύω;

Μου λείπεις κάθε μέρα.

Γι’ αυτό απόψε σου γράφω, χαράζοντας,

σα να μου τέλειωσε το στυλό.

Έφυγες πριν το καταλάβω…

Δεν θα σε ξεπεράσω ποτέ,

θα φυτρώνεις σα λουλούδι στο μαρμάρινο τάφο.

Κι αν δεν ήταν γραφτό μας να δούμε μαζί

τους φίλους μας όλους να φεύγουν.

Μαρμαρωμένος θα σε περιμένω πάντα εκεί,

στο μέρος που οι άγγελοι πέφτουν.

— Summer with Monika (1953)

Μα νιώθω πως σε ψάχνω ακόμη,

Σε όλους τους μετά από εσένα,

Σε όλους όσους έρχονται και φεύγουν,

Πονώ σαν να με πληγώνεις εσύ ξανά και ξανά.

Περίεργο αν σκεφτείς πως έχεις χρόνια που χάθηκες,

Μα κάθε φυγή τους,μου θυμίζει την δικιά σου.

— In A Lonely Place (1950)

— Antonio Tabucchi, Είναι αργά, όλα και πιο αργά

Ήθελα μόνο να μείνεις.

Άντεχα

Και τα ελαττώματα σου,και τις μαύρες σου.

Την απουσία σου μόνο δεν άντεχα.