Bir imkansızın peşinden...

Yapayalnız...

En acısıda kalabalıklar içinde seni anlayacak birinin olmaması.

Dün bir kadın bana " sen bütün enerjini karşındaki kişiye veriyorsun, yapma kendini tüketiyorsun, bütün hayat enerjini sömürüyorlar, yazık oluyor sana" dedi.

Beni tanımamasına rağmen çok doğru söylemişti, çok yanlış insanlara harcadım kendimi...

Benimki güneşi beklerken geceye aşık olmaktı.

Ben her gece yıldızlara seni anlattım...

Hiç gelmeyecek olmanı anlattım.

Dolup taşıyorum,kalıbıma sığamıyorum, saatlerce ağlamak istiyorum sormayın NEDEN diye gerçi hoş soracak kimsem yok, kalabalıklar arasında yalnızım binlerce Gül'ün arasında tek bir papatya olmak gibi bir şey.

Yaşamayı beceremiyorum.

Aradım.

Ama...

"Sana ihtiyacım var" diyemedim...

Sessizce ağlamakla yetindim.

Bunca zaman elimden geldiğince güçlü durabilmek için fazlaca çabaladım ve başardım.

Ama bugün ilk defa kendimi hiç olmadığım kadar çok çaresiz hissediyorum.

Pepe izlediğim günleri özlüyorum.

Gülümsemeyi unutma,buna ihtiyacın var...

Hissizleşiyorum.

Başka bir evrende en güzel halimizle.

Bugün can çekişti ruh, sessizce nefesini tuttu, kaçmak istedi hiç ayit olamadığı bu diyardan...

Zifiri karanlıkta gözlerini kapattı ruh.

Bir an...

Bir an, bir alev sardı etrafını...

Bugün kayboldu,cayır cayır yandı,karanlık içinde hapsoldu,bugün kaçmak istedi ruh...

Bugün ölmek istedi ruh...

Bugün öldü...

11/Mart