Avatar

Αντέχω & επιβιώνω

@firstexpertlamppersona-blog

σκατα στα μούτρα μας
Στην δικιά μου Οδύσσεια δεν υπάρχει Οδυσσέας, δεν υπάρχει Πηνελόπη και η Ιθάκη είναι φαντασίωση κάποιου στρατιώτη.Ακομα και εάν  ο Οδυσσέας και η Πηνελόπη υπάρχουν,τοτε ο Οδυσσέας δν έφυγε για κανέναν πόλεμο, έφυγε για να βρει μια άλλη Πηνελόπη και έψαχνε Πηνελόπες στην Καλυψώ. Όμως φεύγοντας έμεινε πίσω μια μικρή αγάπη, μια αγάπη με μόνο ένα άτομο ο Τηλέμαχος με μόνο έναν γονιό την Πηνελόπη και όταν ο Οδυσσέας γύρισε ίσως επειδή δν βρήκε Πηνελόπες και Τροίες η αγάπη είχε μεγαλώσει αλλά δν αναγνωριζε τον ίδιο της τον πατέρα. Μια αγάπη που προσπάθησε να μεγαλώσει με πατριους μνηστήρες και ας ήταν ένα υφαντο που με το που η αγάπη εμπιστευοταν το υφαντο ξυλονοταν για να καταληξει στα πατώματα. Στην δικιά μου Οδύσσεια ο Οδυσσέας δεν γύρισε ποτέ και η Πηνελόπη δεν περίμενε γιατί και να γύριζε θα έβρισκε την Πηνελόπη νεκρή απο τον πονο και η Πηνελόπη δεν άντεξε τον πονο, δεν άντεξε να περιμένει και να επιμένει και βρέθηκε με ένα σκοινί στον λαιμο κρεμασμένη από του Οδυσσέα το παλάτι

Παίζει να το χω κάνει υπερβολικά αρκετές φορές reblog, δεν ξέρω συντακτικά μετά από τόσο καιρό δεν μαρεσει, αλλά σαν περιεχόμενο, σαν σκέψη, και σαν κατάσταση στο μυαλό μου φαντάζει αριστούργημά. Ίσως φταίει το συναίσθημα που δημιουργεί, το συναίσθημα που έχω βάλει δεν ξέρω. Ήθελα απλά να το πω και να το βγάλω από μέσα μου.

Αντί να έχω ανούσιες συζητήσεις με άλλους προτιμώ να έχω μια σιωπή μαζί σου

Αλλάξτε.

Σήμερα στο σχολείο, στο διάλειμμα ακούω ξαφνικά:

“Που να πάθεις καρκίνο, να σαπίσεις ολόκληρος και να καταλήξεις σε ένα χαντάκι”

Γυρνάω και κοιτάω αυτόν που το είπε και μου λέει για πλάκα το είπα στο κολλητό μου. Τον πλησιάζω και του χώνω ένα χαστούκι όλο δικό του.

Έχω περάσει το τελευταίο δίμηνο της ζωής μου στο κώλο νοσοκομείο, σε μια καρέκλα να κοιτάω τα άψυχα μάτια του παππού μου που πάσχει από κακοήθη όγκο στη παρεγκεφαλίδα.

Κάθε μέρα ξυπνάω από το κρεβάτι μου και περιμένω αγχωμενη αν θα είναι ακόμα στο νοσοκομείο για άλλη μια μέρα.Είναι ο πιο αγαπημένος μου ανθρωπος στο κόσμο.

Και εσείς, που είστε αρτιμελείς, υγειεις, με όλους τους δικούς σας ανθρώπους, δεν εκτιμάτε τίποτα γαμω την αδικία μου.

Κάθε μέρα όλο και κάποιον ακούω να φωναζει

“να καρκινιασεις”

για αστείο, για βρισιά η για οποιοδήποτε άλλο ηλίθιο λόγο.

Και σκέφτομαι, άραγε γιατί ο κόσμος να είναι τόσο ηλίθιος;

Γιατί να μη καταλαβαίνετε ρε πουστη μου ότι είναι ότι χειρότερο μπορεί να βγει από το βόθρο σας;

Ότι άνθρωποι υποφέρουν και πεθαίνουν από τη κώλο αρρώστια και εσείς το βλέπετε για αστείο;

Ο καρκίνος δεν είναι αστείο. Δεν είναι πλάκα. Δεν είναι βρισιά. Δεν θα έπρεπε να τον εύχεστε ούτε στο χειρότερο εχθρό σας.

Γιατί η ζωή ΚΑΘΕ ανθρώπου αξίζει παραπάνω από οτιδήποτε.

Ένα ποστ στο ταμπλρ δεν θα αλλάξει τα σάπια μυαλά κανενός από εσάς που το λέτε.

Αλλά ίσως σας κάνει να προβληματιστείτε.

Ίσως σας κάνει να καταλάβετε πόσο υποφέρουν καποιοι.

Ίσως σας κάνει λίγο παραπάνω ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ.

Είμαστε αυτοί που πιστεύαμε για  χρόνια στον Αγιο-Βασίλη αλλά να πιστέψουμε στον εαυτό μας για 10 δευτερόλεπτα ούτε λόγος.

Ίσως γιατί άλλοι μας έκαναν να πιστέψουμε στον Άγιο Βασίλη

Image

Ο άνθρωπός μου.

Εμενα δν αντεχεις;

Εμένα που θα έπεφτα ποιό κατω από τον καθένα?

Εμένα δεν αντέχεις?

Που θα άλλαζα ακόμα και την φορά της γης αν σε ενοχλούσε?

Εμένα δεν αντέχεις?...