Ruhumu geri verin

“hayatta, evindeyken evsiz hissetmekten daha yalnız bir his yoktu.”

İnsanların çoğu kaybetmekten korktuğu için sevmekten korkuyor.

Sevilmekten korkuyor, kendisini sevilmeye layık görmediği için.

Düşünmekten korkuyor, sorumluluk getireceği için.

Konuşmaktan korkuyor, eleştirilmekten korktuğu için.

Duygularını ifade etmekten korkuyor, reddedilmekten korktuğu için.

Yaşlanmaktan korkuyor, gençliğin kıymetini bilmediği için.

Unutulmaktan korkuyor, dünyaya iyi bir şey vermediği için.

Ve aslında ölmekten korkuyor yaşamayı bilmediği için.

bazen mutsuzluğun da bir seçim olduğunu düşünüyordum.

İnsanlar ve aileleri diye düşündüm o an... Hepimizin ailesi kendi çıkmaz sokağımızdı ve kimimiz o duvarı kırıyorduk, kimimiz o duvarın üzerinden atlıyorduk, Ecem gibilerse bütün hayatını o duvarın önünde tek başına yaşıyordu.

Biraz sustum, konuşmak çoğunlukla gereksizdi.

Biraz gözlerimi kapattım. Görülmeye değecek çok fazla şey yoktu.

Gözleri açıktı ama görmüyordu. Bir şeyler söylüyordu ama kimse onu duymuyordu.

İstərəm təzədən yaşayım səni

çünkü biz, birbirimize ait kaybolmuş iki yaprak gibiyiz rüzgârda savrulan