Hedefinize ulaştığınız da anlarsınız ki aslında istediğiniz o değil, o'nun hayalidir..

"içimdeki seni dağıtmaya yüzüm yok, bıraktığın anılarla savaşmaya gücüm yok."

ince tavırların ve güzel davranışların hastasıyım

yaralandıkça ne çok şeyi özlüyor insan...

gerekli, gereksiz ne varsa özlüyor.

çocukluğu değil.

genç günleri değil.

sadece eski evlerin arasında yokuş aşağı yürüdüğü sabahları.

ayaklarına dur diyemediği...

her şeye inandığı...

her şeyin mümkün olduğu sabahları..

bugünü dün, yarını çok önceden yıktıkları bu sabahlara ait değilim ben.

zaman akıyor, su akıyor, annem kapıdan sokağa çıkıyor.

ben evden çıkamıyorum..

bu kayıp sabahlar, benim sabahlarım değil.

büyüdüğünü, hiç yıkılmaz dediğin dağlar kendi kendini yıkınca anlıyormuş insan..

olacak gibi olanlar son anda olmayınca..

olmayacak olanın olmasına çoktan alıştım..

sevmeyi çok özledim...

(bkz: kemal hamamcıoğlu)

Nolur bu evden kimse gitmesin, bu hikayede hiçkimse kimseyi kaybetmesin.

“Ben senden önce ölmek isterim.

Gidenin arkasından gelen,

gideni bulacak mı zannediyorsun?”

3 Haziran 1963

umutlu olan yanlarımı yanında bıraktım

güzel günlerin penceresini kapattım

perde çektim yarınlara

kilit vurdum izbe duygulara

bir kapı açtım kendime;

eşiğinde bekliyorum

bir adım attım

kendime gelmeyi bekliyorum

gözümü pencereye iliştiriyorum

pencereden dışarısı ağlıyor

kapıya bakıyorum;

dışarısı güneş

ne yapıcam bilmiyorum

ne pencere açılsın istiyorum

ne de kapı kapansın

bekliyorum, öylece bekliyorum işte.

her şey burda masal gibi, ya da yine kafam iyi*

“hep seni düşünmek için kimsenin yüzüne bakmadım.”

bütün koşullarda üzülüyoruz, yok mu bunun bi sonu

neden kimse birbirini dinlemiyor