Resimler her şeyi değiştirebilir.

İnsanların çizdiği tüm resimlere bir bak. Ağaçlar, çiçekler, dağlar hepsi tanrının eseri, oysaki sen ve senin gözlerin tanrının Mona Lisa’sı gibidir. Gözlerinin bakıp, ellerinin dokunuşunda, kalbini ısıttığın her bir canlının tüm dertlerine deva oluyorsun sen.

Ressamın çizdiği kuşun şakımasından güzeldir söylediğin şarkılar, ressamın resmettiği kedilerden tatlıdır telaşın, ressamın en siyah boyasından da koyudur mazin...

Sen tanrının en güzel resmisin.

Gözlerinin rengine dalıyorum. Işıkta değişirlerdi ya hani.. Hayatım gibi gözlerinin ışığı olmadığında farklı bir ben oluyorum. Tıpkı bir ressamın siyah boyasına benziyor. Yoksa senin mazin ben miyim?

Ressamın geceyi seyredişi gibi seyrediyordum seni.

Her bir yıldızı zihnime kazır gibi kazıyordum yüzünü. Tenin kadar sıcaktı Tanrının güneşi. Çevirir miydi tenin tüm ayçiçeklerini? Tanrının en güzel resmi sendin belki de.

Ama benim en sevdiğim resim bir ressamın siyah boyasıydı geçmiş kadar acı verici ve tatlı hatıralarla doluydu. Sen tanrının en güzel resmiydin ve her şeyi sen değiştirebilirdin.

Karda donmak üzeresin, uyumak tatlı geliyor ama sen öldüğünün farkında değilsin.

Sana gitme demeyeceğim.

Üşüyorsun ceketimi al.

Günün en güzel saatleri bunlar.

Yanımda kal.

Sana gitme demeyeceğim.

Gene de sen bilirsin.

Yalanlar istiyorsan yalanlar söyleyeyim,

İncinirsin.

Sana gitme demeyeceğim,

Ama gitme, Lavinia.

Adını gizleyeceğim

Sen de bilme, Lavinia.

Ne zaman sevdiğim bir şarkı dinlesem, aklıma ilk sen gelirsin. Bana kalırsa, bütün resimlerin, mutlu sonla biten bu filmlerin ve yazılmış tüm şiirlerin sebebi sensin…

-Serhat Albamya

-Sus Olric! Düşünüyorum.

+Düşünmek ne haddinize efendimiz?

-Descartes düşündükçe var oluyordu Olric.

+Descartes düşündükçe var olur, siz düşündükçe yok olursunuz efendimiz…

/Oğuz Atay

Hiçbir sorunu düşünmeyip, içime atıp kaçmaya çalışıp her şeyi aştığımı sandım. Ama bu beni mutsuz, yorgun ve kırgın bir insana çevirdi.

Üç bin yıl önce yazılmış bir Likya şiirinden

“Beni bulamazsan üzülme, eşyalarımı bulacaksın. Kestiğim taşları, açtığım yolları, İşlediğim heykelleri bulacaksın.

Ve göreceksin ki binlerce yıl öteden, parmak izlerimiz değecek birbirine…”

“Şu anda, sana güzel bir söz söylemek için, on bin kitap okumuş olmayı isterdim, yine de az gelişmiş bir cümle söylemeden içim rahat etmeyecek: seni tanıdığıma çok sevindim kendi çapımda.”

-Oğuz Atay

“Ayrılıklar da sevdaya dahil” diyor Atilla İlhan ve cevap veriyor Cahit Zarifoğlu: “Oturup konuşsaydık geçerdi belki her şey. Başını alıp gitmek sevdaya dahil değil.”

Kaçmak istedikçe sana yakalanıyorum, söndürmek istedikçe sana yanıyorum. Yenildim işte! yine de seviyorum.

Özdemir Asaf

kafese mi kapasam tüm heceleri

kesmeli mi dersin gırtlağını şu cümlelerin

yoksa bağlayıp yerlerde mi sürüklemeli aşk ile yazılan kafiyeleri

veyahut asıp sallandıralım mı tüm dizeleri bilemem lakin

ya bütün şiirler seni anlatıyor ya da ben ızdırap verici bir aşka gönül vermişim.

Göreceksen şimdi gör beni

Çünkü tabutlar ışık geçirmez.