აბა, მამაკაცი რა მამაკაცია, თუ მასში არაფერია
სატანისებური.
"სინამდვილეში, როდესაც ლაპარაკობენ ადამიანის „ცხოველურ“ სისასტიკეზე, ეს ძალიან არასამართლიანია თავად ცხოველების მიმართ: ცხოველი ვერასდროს იქნება ადამიანივით სასტიკი, – ასე არისტოკრატულად, ასე ხელოვნურად სასტიკი! "
,,მოსიყვარულე ქალი საყვარელი კაცის ნაკლსაც, საყვარელი კაცის სიავკაცესაც გააღმერთებს. თვითონ ვერ მოუნახავს თავის სიავკაცეს ისეთ გამართლებას, როგორსაც ქალი გამოუძებნის."
,,თვინიერი" თეოდორ დოსტოევსკი
წვრილმანებია უმთავრესი, წვრილმანები!.. დაღუპვითაც სწორედ ეს წვრილმანები ღუპავენ ხოლმე ყოველთვის ყველაფერს...
ნაცრისფერი კედლების აღარ დანახვა და საავადმყოფოს სუნის არ გრძნობა ერთდროულად სასიხარულოც არის და სატირელიც. ბევრ გაკვეთილს გიტარებს ცხოვრება იქ ყოფნისას. ხანდახან აღმოჩნდება რომ ბრმა იყავი მანამდე და ახლახანს გამოიხედე თვალებიდან.
● Emi11y
“ვინც არ უნდა შეგხვდეთ ცხოვრების მანძილზე, ყველას გადაუხადეთ მადლობა თქვენს ბედში მონაწილეობისათვის. იყო ეს ეპიზოდური, თუ მთელი ცხოვრების მანძილზე, ერთი ადამიანიც კი არ ხვდება მეორეს ცხოვრებაში შემთხვევით, მადლობა ყველას! ზოგს ზღაპრებისათვის… ზოგს კი ბიძგისათვის.”
გურამ დოჩანაშვილი
ნუ დამიკარგავ იმედს . . .
იმედს, რომ ხარ. . .
ი. ჩარკვიანი
რა იცის სინამდვილეში ადამიანმა მის შესახებ? ახერხებს კი ოდესმე საკუთარი თავის სრულად აღქმას?
ფრიდრიხ ნიცშე
“ყველა რაღაც ძვირფასს ვკარგავთ. შესაძლებლობებს, გრძნობებს. მაგრამ თავში პატარა ოთახი გვაქვს, სადაც მოგონებებს ვინახავთ. ოთახი, რომელიც ბიბლიოთეკის წიგნსაცავს ჰგავს.ჩვენი თავის შესაცნობად კი კატალოგები უნდა შევადგინოთ. დროდადრო მოგონებებს მტვერი უნდა გადავწმინდოთ, ოთახი გავანიავოთ, ლარნაკებში კი წყალი შევცვალოთ. ჩვენ სამუდამოდ ვიცხოვრებთ საკუთარი მოგონებების ბიბლიოთეკაში.”
ჰარუკი მურაკამი
ჩვენ , ადამიანები ადამიანებისგან კერპებს ვქმნით და იქამდე ვერ ვეშვებით მათ გაღმერთებას, სანამ მათთან ყოფნა ისეთივე ტკივილს არ მოგვაყენებს, როგორც მათ გარეშე
რა უცნაურები არიან თარიღები, უბრალოები, და მაინც მნიშვნელოვანს გვახსენებენ...
● Emi11y ●
«ადამინებს ვერ დაივიწყებ, შენ სულს ყოველთვის ემახსოვრება ადამიანური სიხარულით და მწუხარებით სავსე წუთები.
შენ სულს ყოველთვის ემახსოვრება მარტოობის ტკბილი სევდა.
შენ სულს ყოველთვის ემახსოვრება ადამიანური ცოდვა-მადლი.
შენ სულს ყოველთვის ემახსოვრება ღმერთი, რომელიც შენ გწამდა და თუ არ გწამდა, მაინც გყავდა არსებაში.
შენ სულს ყოველთვის ემახსოვრება ადამიანები, რომლებიც შენს გარშემო იყვნენ.
შენ სულს ყოველთვის ემახსოვრება მიწა, რომელზეც შენ დადიოდი.
შენ სულს ყოველთვის ემახსოვრება ის საგნები, რომელთაც შენ შეეჩვიე.
შენ სულში ყოველთვის იქნება შიში, არყოფნის შიში.
და ვინ იცი, რამდენი სხვა რამე.
რა არის სიცოცხლე?
_ სიცოცხლე სევდა არის, ადამიანად ყოფნის ტკბილი სევდა.
_ სიკვდილი?
_ სიკვდილიც სევდა არის, ადამიანად არყოფნის სევდა.
გოდერძი ჩოხელი
ბევრჯერ მითქვამს, მაგრამ ისევ ვიტყვი: - მინდა ფრენა შემეძლოს.
ეს, ალბათ, ისაა, რაც ყველაზე მეტად მინდა, პრობლემა ის არის, რომ ეს არ შემიძლია. ვერ ვიგებ, რატომ. მინდა ფრთები მქონდეს, შავი, უზარმაზარი, ლამაზი, გავფრინდებოდი და ვიფრენდი უგზოუკვლოდ, უმიზნოდ. მთელ მსოფლიოს შემოვიფრენდი, დავუდარაჯდებოდი მილიონობით ადამიანს, მათ წუხილსა და სიხარულს, ტანჯვასა და ბედნიერებას, შემდეგ გავფრინდებოდი ჩემს ბუდეში და მათ მაგივრად ვიტირებდი, მათ მაგივრად გავიხარებდი. მაგრამ ფრთები არ მაქვს და ვერ დავფრინავ. ეს არ მესმის, ვინმემ ამიხსენით, რატომ არ მაქვს ფრთები?…
-ფიოდორ დოსტოევსკი
-ფიოდორ დოსტოევსკი
Твое единственное обязательство на протяжении всей твоей жизни — быть самим собой.
Ричард Бах
რამხელა შვებაა, რომ ცხოვრება სამუდამო არაა…