Przemyślenia 🌫️

Wieczne płakanie za tym, co się kochało kiedyś

Pytasz dlaczego już kochać nie mogę bo tu nie jestem we własnej osobie

Paranoje, fobie, depresja I nie wiem jak mam ci powiedzieć, że wcale nie jestem zły mam dobre serce I staram się być dobrym człowiekiem

Widzą we mnie zachowania bardzo krzywe przeżyłem dużą krzywdę, bądź normalny po tym syfie...

„Zranili cię tak bardzo, to tak jakby Cię zamordowali. ”

Przyjąłem rany, wziąłem się w garść

Spadłem i znów się podniosłem

„Nie mogę uwierzyć, że tak normalnie wyglądam na zewnątrz, choć w środku mam kompletne pobojowisko.”

Niektórzy za bycie dobrym dostają kopa

Za dużo brał do siebie. W końcu się zaczął gubić, odrzucił was. Traciliście kontakt a on tak wiele głupich myśli chował w głowie po kątach

Ja wiem, że lepiej byłoby nie czuć nic albo cofnąć czas (jeszcze raz)

Nie raz spoliczkowała mnie już ta rzeczywistość

Gdybym miał pistolet dawno strzeliłbym już sobie w głowę

To zimny świat, jedynie łzy tu parzą na policzkach ciekły azot. Człowieka to wewnętrznie niszczy na co dzień w cztery oczy, twarz pokerzysty

Ludzie się karmią tym co Ci nie wyszło I smucą tym co Ci się udało zauważyłeś ?

Te twarze na które już nie możesz patrzeć Zawinąłbyś się od tego gdzieś daleko. Przynajmniej na chwilę, ale to jest życie nie zerwiesz się, nie na długo. Musisz inaczej szukać przed tym syfem schronienia.

Cisza wokół i wódka, która nadal parzy w usta. Biegnę przed siebie nieznaną mi drogą nie wiem gdzie, po co i nie wiem dla kogo.

Myślę, że zaczynam tracić swoje poczucie humoru. Wszystko jest takie napięte i smutne

Przesuwają się wskazówki na tarczy i ubywa znanych nam twarzy na planszy, każdy spotyka kiedyś swój moment prawdy, choć w naszych oczach każdy z nas, to nie każdy.