Avatar
Avatar
adrisso

το τσόντα μεταφραστε το οπως θελετε,εχει διπλη έννοια.

εσυ επιλέγεις αν ειναι βαρετή ή με ολο παιχνίδι!!

Avatar
arvyla

Οι τσόντα είναι όρος στο ράψιμο. Μπάλωμα, έξτρα κομμάτι διαφορετικού υφάσματος. Οι ταινίες ερωτικού περιεχομένου ονομάστηκαν έτσι διότι ο μόνος τρόπος να παίξουν τα σινεμά σκηνές σεξ, ήταν με το να δείχνουν μεταμεσονύκτιες προβολές άσχετων ταινιών / ντοκιμαντέρ και να κόβουν το φιλμ για δευτερόλεπτα τοποθετώντας την επιθυμητή σκηνη. Και πάλι πίσω στο κανονικό έργο.  “Η ζωή μας κάτι βαρετό, κάτι συνηθισμένο εώς κάτι έντονο εμφανιστεί.“ ή “Η ζωή μας αυτό το έντονο που σπάει την συνηθισμένη ρουτίνα”

Avatar
Avatar
sixpenceee

SOPPY is Philippa Rice’s collection of comics and illustrations based on real-life moments with her boyfriend. From grocery shopping to silly arguments and snuggling in front of the television, SOPPY captures the universal experience of sharing a life together, and celebrates the beauty of finding romance all around us.

Avatar

ένα πακέτο ακόμα

Τρεις ώρες ύπνου σήμερα το βράδυ. Καινούργιο ρεκόρ. Τσιγάρο και καλημέρα. Εννιά το πρωί. Μια βόλτα στο πάρκο για λίγο αέρα. Κι άλλο τσιγάρο. Ειρωνικό πως λέω να πάρω αέρα, βγαίνω έξω και συνεχίζω να καπνίζω. Καλύτερο το τσιγάρο απ’ το καυσαέριο. Γυρνάω σπίτι. Το χρώμα έχει αρχίσει να ξεκολλάει απ’τον τοίχο στην είσοδο. Μαζεύω τα κομμάτια και τα πετάω στα σκουπίδια. Κοιτάω το ρολόι. Έχει περάσει μόνο μια ώρα. Ανοίγω τον υπολογιστή. Βάζω μουσική. Αρχίζω να γράφω και να ερευνώ. Μεταπτυχιακό και μαλακίες… Πέντε ώρες. Δέκα τσιγάρα. Δύο καφέδες. Σηκώνομαι. Βάζω το τηγάνι στην φωτιά. Αυγά σήμερα. Ένα τσιγάρο ακόμα. Χτυπάει το τηλέφωνο. Η μάνα μου ρωτάει αν θα πάω στη δουλειά. Όχι, δε θα πάω. Έχουν ανεμοβλογιά τα μικρά. Κλείνω το τηλέφωνο. Βγάζω τα αυγά απ’ τη φωτιά. Τρώω. Πλένω τα πιάτα. Η βρύση χάλασε πάλι. Απορώ γιατί συνεχίζω να μένω σ’ αυτό το σπίτι. Πάω να καπνίσω αλλά τέλειωσε το πακέτο. Βγαίνω έξω. Με το που με βλέπει ο περιπτεράς χαμογελάει: «Ξέρω, ξέρω ένα μάλμπορο κόκκινο. Πώς πάει το μεταπτυχιακό σήμερα μικρέ;» Σα σκατά πάει. Γελάει. Του δίνω τα λεφτά και φεύγω. «Γεια σου Γιάννη.» Γυρνάω. Ο Νίκος. «Χαθήκαμε αδερφέ» Δεν είμαστε αδερφοί. Όχι πια. Δεν το λέω δυνατά. Μου μιλάει για τη ζωή του, χαλαρά, σα να μην έχει τρέχει τίποτα. «Άκου, έχεις νέα απ’ τον Κώστα; Γιατί τον πήρα κανά δυο τηλέφωνα και δεν το σηκώνει.» Εννοείται πως δεν το σηκώνει μετά απ’ όλα αυτά… Του λέω ότι μάλλον θα ‘ναι απασχολημένος. «Η αδερφή μου θέλει να κάνει ανακαίνιση στο σπίτι της και σκέφτηκα ότι ο Κώστας μπορεί να μας βοηθήσει λίγο όπως έκανε την άλλη φορά για το δικό μου.» Δεν σοκάρομαι. Το θράσος μερικών ανθρώπων όντως δεν έχει όρια. «Εσύ τι κάνεις; Ακόμα δουλεύεις σε κείνο το γραφείο ή κάνεις πάλι μαθήματα αγγλικών;» Και τα δύο. Χαμογελάει υπεροπτικά. «Αφού αυτά μπορείς να βρεις… μια χαρά είναι. Χάρηκα που σε είδα. Άμα βρεις τον Κώστα, πέστου να με πάρει ένα τηλέφωνο.» Εννοείται. Τα λέμε. Γυρνάω σπίτι. Η μουσική παίζει ακόμα. Κάθε φορά που ανοίγω την πόρτα, ένα κομματάκι απ’ τον τοίχο πέφτει. Το αφήνω κάτω. Νευριάζω. Βάζω τα γάντια μου και κάνω kick boxing. Τρεις ώρες μετά είμαι ακόμα νευριασμένος. Τσιγάρο. Φτιάχνω καρμπονάρα. Τρώω δυο πιάτα. Μένει ένα για αύριο. Χτυπάει το τηλέφωνο. Είναι ο Κώστας. «Τι έγινε ρε μαλάκα; Όλα καλά; Προχωράει καθόλου;» Σέρνεται. Μου λέει για την κοπέλα του, για τη δουλειά του, κουράζεται. «Εσύ τι έκανες σήμερα;» Τίποτα, δεν βγήκα απ’ το σπίτι. Θα βρεθούμε την Κυριακή. Το κλείνω. Γυρνάω στον υπολογιστή. Μισώ τα ψέματα. Ανάβω τσιγάρο. Κι άλλο ένα. Κι άλλο. Κι άλλο. Κι άλλο. Ένα πακέτο ακόμα τελείωσε. Τρεις ώρες ύπνου ακόμα.

Υγ.: Αυτό το κείμενο, αρχικά ήταν απαίσιο. Ευχαριστώ την Σοφία που επέμενε το κείμενο να ξαναγραφεί (κι όχι να πεταχτεί) έχοντας τέτοια μορφή και τελικά βγήκε κάτι σχετικά καλό. the more you know…

Avatar

Τον συνάντησα μετά από χρόνια

Μετά από δύο χρόνια βασικά. Είμαι γυναίκα τώρα πια. Και εκείνος; Εκείνος πάντα αντρας ηταν. Και μου μιλούσε ακόμα για αγάπες ,έρωτες, λουλούδια. Και διψούσε γι’ αυτό το “και ζησαν αυτοι καλα και εμεις καλυτερα”.

Μα καλέ μου εγω μέσα μου εχω τρικυμιες, δεν μπορω να βάλω ακόμα βάρκες στα πελάγη μου. Εκτος, αν θες να σε ξαναπνίξω. 

Avatar

(Τελευταία πράξη/μέρος IIIV)

τη μέρα που με άφησες πριν κλειδώσω το διαμέρισμά -μας- έβαλα στη τσέπη μου ένα φακελάκι τσάι

από εκείνα που /συνήθιζες/ να πίνεις τα απογεύματα -αφού- πρώτα πηδιόμασταν στον φθηνιάρικο, μπλε καναπέ.

βιάστηκα να νοικιάσω ένα γαμημένο δυάρι κι φούσκωσα διακόσια τριάντα πορτοκαλί μπαλόνια για να μη νιώθω μόνη.

βρήκα ένα τσαλακωμένο χαρτί

στη μια μεριά έγραψα “το δωμάτιο είναι ακόμη άδειο” και στην άλλη “το δωμάτιο είναι ακόμη ξένο”

με μοναδικό σκοπό να με ρωτήσω κάποια στιγμή ποιο από τα δύο με πληγώνει -περισσότερο- (;)

ύστερα αποκοιμήθηκα σε ένα παλιοκρέβατο που του έλειπαν δύο σανίδες.

δύο μήνες μετά μου έκανα την ερώτηση χωρίς να προβλέψω

ότι στο επόμενο δευτερόλεπτο θα βρεθώ να κλαίω με λυγμούς πάνω από ένα φακελάκι τσάι προφέροντας το όνομά σου.

Avatar

θέσεις άμυνας

Να θυμάσαι, ο θόρυβος ήταν πάντα η ειδικότητά μου. Όταν έρθουν τα δύσκολα λοιπόν, έλα να μιλήσουμε στην τάξη, να κάνουμε κοπάνα γελώντας, να σου δανείσω το ένα μου ακουστικό και να τσακωθούμε για τις προτιμήσεις μας. Κι αν στην τελική συμφωνείς με αυτές, τουλάχιστον ανέβασε την ένταση να χαθούμε στην μουσική. Ας μην αφήσουμε τον χώρο έτσι.

Και όχι, μην βιάζεσαι τόσο να με παρεξηγήσεις. Δεν έχω θέμα με την σιωπή, απλά δεν βρίσκω την έννοια της γαλήνης της στην έλλειψη του ήχου. Για μένα, η βαριά σιγή, που απλώνεται σαν σκοτάδι στα λευκά δωμάτια των τάξεων, των σπιτιών και των νοσοκομείων, αποτελεί αφόρητη κατάσταση. Πριν την επίπληξη, το αυστηρό κοίταγμα. Πριν τον τσακωμό, οι θυμωμένες χειρονομίες. Πριν την ανακοίνωση του θανάτου, τα κενά, πονεμένα βλέμματα. Βλέπεις, από συνήθεια, έχω μάθει να μην φοβάμαι πια το αποτέλεσμα αλλά τον αγγελιοφόρο που το φέρνει. Δεν θα σε αφήσω να βουλιάξεις λοιπόν, όποιος κι αν είσαι. Δεν το αντέχω. Nιώθω τα χέρια της να σφίγγουν τον λαιμό μου και κάπου εκεί χάνομαι, λες κι είμαι εγώ η αιτία της ύπαρξής της.

Κι όχι, ακόμα δεν έχεις καταλάβει. Δεν με τρομάζει το να μείνω σιωπηλή εγώ ή οι άλλοι γύρω μου για μέρες, με τρομάζουν τα μηνύματα που φέρνει συνήθως αυτή η μόνο επιφανειακή σιγή. Τίποτα δεν κάνει μεγαλύτερο θόρυβο από αυτά που αντηχούν μέσα της, κι αυτός ακριβώς είναι ο θόρυβος που δεν αντέχω.

Δημιούργησε εξωτερικό θόρυβο, για να μπλοκάρεις τον εσωτερικό.

Δημιούργησε γέλια, για να πνίξεις τα κλάματα.

Βάλε χρώμα, για να σβήσεις το άσπρο και να φωτίσεις το μαύρο.

Δώσε αγάπη, για να μπλοκάρεις το μίσος.

Μίλα, για να σταματήσεις την αδικία.

Αγκάλιασε, για να ξεπεράσεις την βία.

Προστάτεψε, για να μην χάσεις.

Δεν σου ζητώ να με θεωρήσεις λογική, μόνο να με καταλάβεις. Για μένα, η βαθιά γαλήνη της σιωπής βρίσκεται σε μια αγκαλιά, σε μια πράξη αλληλεγγύης, σ’ ένα βλέμμα καταννόησης ή σε μια σπάνια στιγμή αυτοεκτίμησης. Όλα τα άλλα είδη σιωπής, είναι σκεπάσματα “παθητικής” επιθετικότητας κάποιου τύπου και σκοπεύω να τα μπλοκάρω σ’ όποια κατεύθυνση κι αν κινούνται. Ο θόρυβος άλλωστε, είναι η ειδικότητά μου.

“Δημιούργησε γέλια, για να πνίξεις τα κλάματα.

Βάλε χρώμα, για να σβήσεις το άσπρο και να φωτίσεις το μαύρο.

Δώσε αγάπη, για να μπλοκάρεις το μίσος.

Μίλα, για να σταματήσεις την αδικία.

Αγκάλιασε, για να ξεπεράσεις την βία.

Προστάτεψε, για να μην χάσεις.”

συμβουλες ζωης

οι καλυτερες… οι πιο αληθινες.

Avatar

“Εδώ ο κόσμος πεινάει/ πεθαίνει/ έχει πολύ μεγαλύτερα προβλήματα κι εσύ...”

δεν έχεις το δικαίωμα:

-να έχεις κατάθλιψη (τι σου λείπει;)

-να πονάς (μην είσαι φλώρος)

-να έχεις πάραπονα απ’ την ζωή σου (στην τάδε χώρα είναι πολύ χειρότερα)

-να στεναχωριέσαι που έχασες έναν φίλο ή χώρισες (άλλοι δεν έχουν καθόλου/ εσύ φταις)

-να θρηνείς για κάποιον άμα δεν είναι γονιός σου (δεν είναι κι οικογένεια)

-να δυσανασχετείς με τον κακό/ άδικο εργοδότη σου (άλλοι δεν έχουν δουλειά)

-να αγχώνεσαι για την υγεία σου (δεν έχεις και καρκίνο)

-να φοβάσαι (μην είσαι χέστης)

-να μην μπορείς να κάνεις κάτι που θέλεις (υπάρχει μόνο δε θέλω, όχι δεν μπορώ)

-να κάνεις κάτι που θέλεις (δεν κοιτάς σε τι κατάσταση βρίσκεται η χώρα κι εσύ θες να κάνεις αυτό;)

-να υποστηρίζεις δικαιώματα μειονοτήτων και να μιλάς για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν (τυχεροί είναι και που έχουν όσα έχουν. εδώ άλλοι δεν έχουν κανένα/ εσένα τι σε νοιάζει;)

Γενικότερα, μην μιλάς. Άλλοι είναι χειρότερα. Ευχαριστώ θα ‘πρεπε να λες που μπορείς να μιλάς. Αλλά μη μιλάς.

Ντάξει;

Τι νομίζεις ότι είσαι; Ξεχωριστός άνθρωπος με δικό του χαρακτήρα, προσωπικότητα, προβλήματα, εμπειρίες και δικά του κριτήρια για καλή ζωή;

Σκάσε είπα. 

Μην μιλάς.

Τα ‘μαθες για το παιδί που αυτοκτόνησε; Άκουσα ότι τετραπλασιάστηκαν τα ποσοστά βαριάς κατάθλιψης μέσα σε μια πενταετία.

on point, οπως παντα.