Gözde 💄

Canım yanıyor, nefes alamıyorum. Onu görmek istiyorum ama yapamıyorum. Sinirlerim bozuldu.

İlk başları böyle olur biliyor musun :’) ? Ağlarsın, deli gibi bağırmak istersin, içinde ki ateşi dışa vurmak istersin ama sadece ağlamak ile yetinirsin. Sonra ağlamamaya başlarsın. Neden? Alıştın çünkü. Onun yokluğuna çoktan alıştın sen. Boş boş duvara bakarsın, onu düşününce eskiden yüzünde ufak da olsa bir gülümseme olurdu ama şimdi olmaz. Bütün duyguların emilmiş gibi hissedersin. Nötr bakarsın herşeye. Gülümsemezsin, ağlamazsın, herşey sana anlamsız gelir. Sadece sinirlenirsin. Sadece bunu yapabilirsin. Bir zamandan sonra bir yerden patlak verir ve ağlamadığın günlerin acısını bir günde çıkarırsın. Öyle bir ağlarsın ki, çığlıkların odanda yankılanır. Çığlıklarını duyan şehir utanırda, kalbinde çürüttüğün insan duymaz. En çok da bu koyar sana ve sen daha çok ağlarsın. Sonra geçersin bir köşeye sabaha kadar bir yere odaklanırsın. Sabaha kadar, gözünü kırpmadan, burnunu çeke çeke sabahı getirirsin. Usulca kalkarsın yataktan, geçersin aynanın karşısına söz verirsin. “Eskisi gibi olmayacağım, onun bana yaptıklarını unutacağım, herşey güzel olacak.” Yaparsın da. Alışınca yaparsın. Sadece alışman acı verici olacak. Unutma, herşey sonsuza kadar sürmez. Geçecek acın.