Bir evin içi gibi gözleri.

İnsan içindeki boşluklara beton dökebilmeli bazen. Hani, tepeden manzara çok güzel ama rüzgar çok sert.

Söylediği cümleler göğüs kafesimden girip, sırtımdan çıkıyordu. Bunu açıklayamam. Buna ben bile ağlayamam artık.

Umarım kendimle bile konuşamadığım tüm sessiz savaşları kazanırım.

Öyle güzel bir detaysın ki, asıl ben sana şahit oldum..

Bugün bir belgeselde “Ölmek üzere olan bir bukalemunun ölümün rengini bulmaya çalışırken, bütün renkleri özgür bıraktığına şahit oldum.”

”Şimdi şiir bence senin yüzündür.”

Kirpiklerinde binlerce güneş boncuğu.

Hayatta hiçbir şeyim az olmadı senin kadar, hiçbir şeyi istemedim seni istediğim kadar.

İnsan, yitire yitire kazanabilir kendini.

Rafta bir kitap var. Her gün yanına uğruyorum, buruk bir gülümsemeyle dokunup uzaklaşıyorum.

Kaburgalarının parçalandığını hissettiğin, içinin sökülüyormuş gibi acıdığı, gözlerini sımsıkı kapatmaktan başının ağrıdığı o günler geçti. Biraz aştın, biraz da alıştın. Artık gözünü açabilirsin.