İki kelime yetiyor seni seven kalbi kırmaya
Seni görünce kalbim çarpıyor, sanki nefes alamıyorum. Ben bununla başa çıkamıyorum hele ki sen yanımda yokken.
Abi ben yapamıyorum, olduramıyorum...
Yanındayken zamanın nasıl akıp gittiğini anlayamadığın insanların yanıdır ait olduğun yer.
Hiçbir zaman her şeyin en iyisi olsun, hep benim olsun falan demedim. Hep küçük şeylerle mutlu oldum. Ama bu bile fazla görüldü. Elimdeki küçücük şeyler de yok oldu. Ben, bu kadarını hak etmedim...
Hep bir şeyler eksik. Bulamıyorum, tamamlayamıyorum bir türlü dolmuyor o boşluk.
Derin nefes al ve kaldığın yerden devam et küçük kızım.
Bir sorun varken güçlü görünmeye çalışmak çok yorucu oluyor. Bunu bir kere daha hatırladım. Her sey çok zorlaşıyor. Ayağa kalkmak, yürümek, nefes almak, gülümsemek... o kadar zor ki. Bir sorun var biliyorsun, herkes biliyor. Ama her şey normalmiş gibi davranıyorsun...
Anneme, ben size kırılıp küsüyorum sonra siz fark etmiyorsunuz diye daha da üzülüp kendi kendime geri barışıyorum diyorum bana sadece gülüyor :,)
Kayıp giden hayaller, solup giden hayatlar...
Ben ne bileyim işte, belki sen yanımda olsaydın hayat bana bu kadar acımasız olmazdı.
İYİ DEĞİLİM diye bağırmak geliyor içimden
Sanki artık her yer benim için sisli bir gece yarısı. Sanki almışlar hayatın tüm rengini ve her şey o kasvette boğuluyor gibi. İçimde bir yorgunluk, bitkinlik, tükenmişlik var. Her sey üzerime üzerime geliyor. Ama garip bir şekilde sanki benim ait olduğum yer burasıymış bir tek burda kendim olabilmişim. Bu karanlık sisli yer...