bir çöküntünün ortasında sessiz kimsesiz ve biraz da ağlamaklı

Neden bu kadar çok yanlış yaptım

neden neden neden neden

“Tahammül sınırım çoktan aşıldığından beri insanlarla daha az görüşmeye, hislerimi açmamaya ve tuğla tuğla duvar örmeye başladım. Beni sıkıntıya sokacak insanları ve durumları elimin tersiyle ittim, pişman değilim.”

Ben herkese destek olurum onlar bana köstek

Farkedilmek istemiyorum insanlar beni görsünler istemiyorum konuşmaya ihtiyacım var mış gibi gelip konuşsunlar istemiyorum tek isteğim kalabalıkta kaybolmak.

her şeyin farkındayken hiçbir şey yokmuş gibi davranmak çok yordu beni

hiç ölmeyecekmiş gibi davranıyorsunuz. anlam veremiyorum.

herkesten uzaklaşıyorum en çokta kendimden

hiç konuşmamışsın ama sesin zedelenmiş gibi.

Kalplerinizden uzakta olmak bana iyi geliyor.

Mükemmel bir hayat istediğimiz yok. Dürüst insanlar, samimi selamlar ve içten gülümsemeler olsun yeter.

siz sanıyorsunuz ki bu kalp kırılmaz, bu ayaklar çatlamaz. bu kaburga eğrilmez, bu bel bükülmez. zaten siz hep sanıyorsunuz.

Biraz umudum olsa neleri olduracağıma inanamazsın.

kafada bitiyor ama kafa da bitiyor.

Kıvranıyorum acıdan, beynim bulanıyor. Ölüyorum sanırım