“Çocuğuna otomobil değil, Bir şarkı, bir şiir bırak. Aşağı mahallede gördüm Arabalar eskiyor..”

“Bir adam ayrıldığı kızın arkasından ‘zaten hiç sevmedim’ diyorsa; cümlenin başındaki adam kelimesi için özür dilerim.”

““Keşke bir gemide olsak…"dedi. “Nereye gittiğimizi bilmeden denizin sonsuz maviliğinde kaybolsak… Başbaşa…” “Peki gemiyi kim kullanacak?” gibi mantıkdışı sorularla kafasını kurcalamak istemedim. Gemiye binmekten pek hoşlandığım söylenemezdi, ama gemiye binmemeyi seviyorum da diyemezdim. Bir süre kelime aradım. Sonra “Keşke…"dedim. Çok sevdim keşkeyi… Yalan söylemiş olmazsın keşke dediğinde… Söylememiş de olmazsın… Hatta bir şey söylemiş bile olmazsın. Ama söylemişsindir de bir taraftan… Baştan savar bir temenniyle ağırbaşlı bir istek arasında nazlı nazlı salınan sihirli bir sözcük gibiydi keşke. “Sikeyim gemisini… Gel şurada birer oralet içip hiç konuşmadan, gelip geçen insanlara bakalım, ” dedim sonra. Demez olaydım. Benimle hayal kurulmazmış. O an karar verdim, artık keşkeden başka laf etmeyecektim. “Ben gidiyorum,” dedi. “Keşke…” dedim. Kalsaydı yine keşke diyecektim. Anlamı olup olmaması umurumda değildi . Çünkü anlamıştım; karşımızdaki insanlar, hatta en sevgililerimiz bile hayallerine yancı arıyorlardı sadece. Gemide de oralet içebiliriz deyip kalbimi fethedebilirdi isteseydi. Aklına bile gelmedi. Gelseydi keşke…”