Bir seni, en çok da seni..

Kulağımda çınlayan bir varmış bir yokmuş ile başlayan masallar var. Artık hiçbirini hatırlamasam da nasıl başladıklarını hala biliyorum. Tıpkı senin gibiler işte, bir varmış bir yokmuş...

Yutkunamıyorum, boğazım düğümlenmiş gibi. Sanki bir hıçkırık takılmış boğazıma, devleşmiş ve yer edinmiş orada. Aldığım her nefeste daha da ağırlaşıyor. Sanki bir kez yutkunmayı başarsam gidecekmiş gibi ama başaramıyorum. Tıpkı kalbimden seni atmayı başaramadığım gibi.

Her fotoğrafta gülümseyeceğim, bir ihtimal görürsen mutsuz sanma diye..

Güneşin batması değil de doğması bitiriyor her şeyi..