"Her bunalım kişinin daha önce inandığı şeye inanmamasıyla başlar.."

|Otorite, Richard Sennett

babyyyyy

"Yüküm her gün biraz daha ağırlaştığı için yavaşım."

|İsmet Özel

her şey için çok uğraşıyoruz ya

kimseden bir sey beklemeyince hayat daha güzel

Nefes alıp veriyor olmam yaşadığım anlamına gelmiyor.

İNSANIN İÇ SESİ BİR TANE OLUR BENİMKİ MÜBAREK İÇ SES DEĞİL VİYANA FİLARMONİ ORKESTRASI. HER KAFADAN BİR SES.

#benimsid

Bir şeyleri özlüyorum. Neyi özlediğimi de tam bilmiyorum. Ama o duyguyu içimden atamıyorum. Belki çocukluğumu , belki annemi. Arafta gibiyim. Hangi kararı alacağımı ya da aldığım kararda nasıl duracağımı kestiremiyorum. Hayat o kadar garip ve hevessiz geçiyor ki. Bir yanım bütün hafızamı silip bomboş bir alanda gibi hissetmek istiyor. Bir yanım ise her şeyi dolu dolu yaşamak. Hepsinin ortasında, araftayım. Yaptığım her işi sorguluyorum. Tek bir kez bile 'istedim ve yaptım' diyemedim. Herkesten bi onay bekliyorum ama aslında herkes beni o boşluğa itiyor . Çok sonradan fark ediyorum . İnsanlara bir şeyler anlatasım gelmiyor. Çünkü ağzımın payını öyle bir verdiler ki. Anlatmayı geçtim. Herhangi bir cümle kurarken bile binlerce kez düşünür oldum. İnsanların bana 'anlıyorum' demesi o kadar riyakar ve boş geliyor ki. Çünkü kimsenin anladığı falan yok. Tek başımayım. Bununda farkındayım. Ama insan biraz olsun, bir kişi bile yanında olsun, seni anlamasa da düzgünce dinlesin istiyor. Sonra o görünmez tokat , aniden deprem olmuşçasına yüreğine öyle bir iniyorki. Bütün benliğin yerle bir oluyor. O zaman diyorum ki. Keşke istemeseydim. Sonra hayatlarımız keşkelerle doluyor ve her şeye bi özlem duyuyoruz. Bazen kendimi bile özlüyorum işte. O duyguyu asla içimden atamadığım gibi, onu kendimden bir parçaya dönüştürüyorum. Beraber koca bir boşluğa dönüşüyoruz.

Hiçbir şey bu kadar iç sesim olmamıştı

Eyvallah hocam

insanları sözleri ve davranışları arasındaki uçurumdan aşağı atasım geliyor