Adının cinayetle eş anlamlı kullanıldığı bir evden çıkıp, adının anılamıyacağı bir sokağa girdim. Zaman ve mekan kavramının ırzına geçtim. Bir kilidi çevirdim yani.. Bir odaya kitledim klostrofobi artığı elleri mi, hani sen gülerdin bir baba iflas etmekten kurtulurdu. Hani sen gelirdin kabuk bağlamaz yaranın izi kururdu. Ben şimdi ışıkları, bir kara kaplı defteri ve ağzımı sımsıkı kapattım. İstesem seni de kendim gibi dirhem, dirhem yakardım. Ama geç öğrendim insan giremediği bir evden çıkamıyormuş, sende unutma kapısını çalmadığı bir evden kovamazsın kimseyi..
