Kendine, herşeyi unutacağına dair sözler veriyorsun, saat on ikiyi vurunca bütün sözlerini unutuyorsun, hatırlıyorsun da, anıların var, unutamadığın. Hâtıraların var, aklının ve kalbinin en dip köşesine kazıdığın.

“onu bana yasakla tanrı’m. gökyüzünü bana yasakla. çünkü bilirsin, sevgim hırçındır benim. şiirlerim kadar başkaldırmış, ellerim kadar nefret dolu. onun güzel yüzünden koru beni tanrı’m. eğer korumazsan cehennemine gideceğim. eğer korumazsan, aşkım umutsuzca saracak her bir zerresini. onun masumluğundan, onun muazzamlığından, onun sonsuzluğundan, onun zihninden, onun kalbinden, onun tapılası her şeyinden koru beni tanrı’m. sen hariç birine taparsam seni unuturum. gökyüzünden koru beni tanrım.” diye dua etti kadın. tanrı’nın ondan nefret ettiğini, cehenneminde istediğini biliyordu. korumayacaktı onu biliyordu. bu yüzden ediyordu her gece bu duayı, aslında istediği için gökyüzünü.

tanrım,küs müyüz?

pek çok şeyin bambaşka olmasını isterdim

ama artık çok geç

pek çok şeyin bambaşka olmasını isterdim

,

çok düşünürüm, elimde olmadan geceyi sabah ederim bir başıma hep. kendime göz göre göre değmeyecek çoğu şey uğruna yıpratırım, kim ne söylemiş umrumda da olmaz bildiğimi okurum. sonra gider düştüğüm yerden bir daha düşer kalırım saatlerce, şuan o yerdeyim yine ama biraz kaybolmuş gibi,

dünya, sen bomboşsun ve bizler bunu unutmayı ant içmişler olarak, hayatlarına beyhude bi hevesle devam eden kitle kitle aptallarız.

"var olmak mı, yok olmak mı, bütün sorun bu! / düşüncemizin katlanması mı güzel, / zalim kaderin yumruklarına, oklarına, / yoksa diretip bela denizlerine karşı / dur, yeter! demesi mi? / ölmek, uyumak sadece! düşünün ki uyumakla yalnız / bitebilir bütün acıları yüreğin, / çektiği bütün kahırlar insanoğlunun. /uyumak, ama düş görebilirsin uykuda, o kötü! / çünkü o ölüm uykularında, / sıyrıldığımız zaman yaşamak kaygısından, / ne düşler görebilir insan, düşünmeli bunu. / bu düşüncedir uzun yaşamayı cehennem eden. / kim dayanabilir zamanın kırbacına? / zorbanın kahrına, gururunun çiğnenmesine, / sevgisinin kepaze edilmesine, / kanunların bu kadar yavaş / yüzsüzlüğün bu kadar çabuk yürümesine. / kötülere kul olmasına iyi insanın / bir bıçak saplayıp göğsüne kurtulmak varken? / kim ister bütün bunlara katlanmak / ağır bir hayatın altında inleyip terlemek. / ölümden sonraki bir şeyden korkmasa, / o kimsenin gidip de dönmediği bilinmez dünya / ürkütmese yüreğini? / bilmediğimiz belalara atılmaktansa / çektiklerine razı etmese insanı? / bilinç böyle korkak ediyor hepimizi: / düşüncenin soluk ışığı bulandırıyor / yürekten gelenin doğal rengini. / ve nice büyük, yiğitçe atılışlar / yollarını değiştirip bu yüzden, / bir iş, bir eylem olma gücünü yitiriyorlar.."

video : nilperi şahinkaya & emre yusufi

metin : hamlet, shakespeare (s. eyyüboğlu çevirisi)

insan, anladığı ve anlaşıldığı insanda çiçek açar.

Affedin, bağışlayın ama aptal olmayın

“ağlamaktan şişmiş gözlerinle, yorgunluktan morarmış göz altlarınla, yamuk kesilmiş dağınık saçlarınla, soluk yüzünle, kambur duruşunla da güzelsin, önce kendini sev.”

belki gözyaşın hiç akmıyor ama hep ağlıyorsun

Yapamıyorum, şu kaburgalarımı delen mermi misali canımı yakan sızıyla baş edemiyorum, yerden kalksam arkama bakmadan koşacağım, avuç içlerimde dikenler, ayaklarımı saran zehirli sarmaşıklar izin vermiyorlar ki yaralarımı sarayım, izin vermiyorlar ki karanlıktan aydınlığa varayım, yoruldum dedikçe aşamayacağım kadar dik yokuşlar koydular yollarıma izin vermiyorlar ki aşayım bana izin vermiyorlar ki yaşayayım.