sor ve öğren.

köşe başında sarhoş olmayı da seversin, anason kokulu dudaklarınla deli gibi sevişmeyi de...

taze bir günah gibi, pişman et beni işlediğim anda. kıvılcım ol, kanıma sıçra. ateş ol, damarlarımı yak. yangın ol, akılımı başımdan al.

hatırla; sabah lavoba başına gidip zoraki fırçaladın dişlerini, makyajını zoraki yaptın  ve zulüm geldi gözlerini boyamak sana ait olmayan bir renge. derin bir nefes al ve düşün kendine, bu gri topluma ait misin sen?

sevmediğin ama sarıldığın, inanmadığın ama taptığın bir tanrın var. bir yanın fukara bir alevi mahallesi, bir yanın alevlere teslim bir katolik kilisesi. farkındasın özgür olamadığının. sağın da, solun da ayrı bir uçurum. bir adım atsan mutlaka düşeceksin bir felakete, korkulusun ve kime sarılsan binbir korku sarıyor.

gördün, bir sokakta yürürken sırtından vuruldu barışa kanat çırpan güvercinlerin. duydun,  her felaketten evvel acı içinde feryadı koptu binlerce çocuğun ve kılı bile kıpırdamadı duyanların. çaresizliğe boyun eğmek üzeresin şimdi. yüreğinde bir sıkıntı, iki kaburganın arasında şekilsiz bir boşluk ve aklını çelen geometrik ağrılar.  sığınmak istiyorsun şimdi derinlerine kadar bir mucizeye.

düşün! otokrasiden nasibini almış bir dinsizin balkonunda ki hayata küsmüş sardunya değilsin; ayakların var. korkularıyla dili bağlanmış bir demokratın kalemi değilsin, tükenmez kalemin var. gelenekleriyle eli kolu düğümlenmiş bir muhafazakar değilsin, pırıl pırıl düşüncelerin var.

bir sevda kılığına girmiş zincirlerin. bir adam var ki sevdiğin; öfkem kadar sakalı, konuşana kadar aklı var. dudağın sev diyor, kalbin kaç git. bir faninin zincirlerle kulubeye bağlayacağı bir kadın değilsin sen; köşe başında sarhoş olmayı da seversin, anason kokulu dudaklarınla deli gibi sevişmeyi de. zaten şehvet karşısında eli kolu çaresizdir iki yüzlü dincilerin.

muhafazakarlık bir ruh hastalığı ve tam olarak tedavisi yok. siper et hayallerini, baskıya ve zulme boyun eğmesin insansı yanların. barışa kanat çırpan bir güvercin gibi vurulursan şayet, bir adamın kollarına muhtaç değilsin sen. şerefli ölmek, karanlıkta yaşamaktan daha kutludur.  alıştırma gözlerini karanlığa, yeni doğan gündeki mucizeyi göremez kamaşırsa gözlerin.

kalk ayağa, kalemini eline al, kağıdını çıkar cebinden. ismini yaz, soyadını sil. hayallerini yaz, korkularını sil. soysuzlardan çok soylulardan çekti bu topraklar ve sefillerden çok asiller sefaleti oynadı her gün. korkma, karanlığın sonu aydınlık.

EMRE

-Sevilmesi gereken yerde soldurulan tüm kadınlara ithafen-

Aslında bir kelime fazlayım hepinizden Bir kelimelik mesafemiz Ve bu tüm ilişkimiz sizinle Ya ben eksiğim ya da siz fazlasınız -Fazlalıksınız- Sahi sen neden yoksun Yeruhe Ve yokken nasıl oluyorda bu kadar çoksun Tüm varlıklardan daha çok Olmayan bir şeyin varolmuşcasına olması Ve olanların hiç olmayandan daha yok olması paradoksunda zikzak çiziyorum -Neredesin Yeruhe- Kitap sayfalarının arasında kurutulmuş Tütün yapraklarına soruyorum Ve yanıyorlar Bir duman yana yana arıyor seni ve sonra O da kayboluyor Odam kayboluyor Odamda kayboluyorum O adamlarda kayboluyorlar, sevilesi kadınlar. Çıkmadan kaybediyorlar yollarını. Ben bu dertle kıvranırken Onlar çamaşır iplerine hayallerini asıyorlar ve kuruyorlar saatlerini beşinci mevsime Bir umut mudur yaşamak onlar için yoksa son umudun yiğit kamçısı mı Cevabını bildiğim sorular sormam bir gerçekten kaçmam mı yoksa bir gerçeklik arayışım mı Artık soru sormayı ve felsefik bir cevap arayışına girmeyi bıraktım. Her sevilmemişliğe ve her esirgenmemişliğe bir şiir bırakıyorum Aklımın almadığı şeylerin aklımı alması ve her telime bir ak bırakması bundan Yaşarsan, yazarsın Hissedersen, şair. Gör, üşürüz Yeruhe. -Sevilmesi gereken yerde soldurulan tüm kadınlara ithafen-

Saygılarımla..

Geruhad

Turgut uyar demiş ki: - En iyi ben yenilirim; dosta, düşmana, aşka…

Tomris Uyar demiş ki: - Biri geliyor, hayatımıza bir makas atıyor; o yaşadığımız bölüm, bütünün dışına düşüyor.

Cemal Süreya demiş ki: - Kim istemez mutlu olmayı ama mutsuzluğa da var mısın?

Edip Cansever demiş ki: - Özlemim sanadır, varsın kar yağsın, daha yağsın seni arındırıncaya kadar.

Didem Madak demiş ki: - İnsan kaybolmayı ister mi? Ben işte istedim bayım. Uzaklara gittim Uzaklar sana gelmez, sen uzaklara gidersin Uzaklar seni ister, bak uzaklar da aşktan anlar bayım!

Sabahattin Ali demiş ki: - Kaybedilen en kıymetli eşyanın, servetin, her türlü dünya saadetinin acısı zamanla unutuluyor da, kaçırılan fırsatlar asla akıldan çıkmıyor ve her hatırlanış da insanın içini sızlatıyor. Bunun sebebi herhalde “bu böyle olmayabilirdi” düşüncesi, yoksa insan mukadder telakki ettiği şeyleri kabule her zaman hazır.

Tezer Özlü demiş ki: “ Haykırmak istediğim çok şey var. Büyük kayıplar yıkacak değil bizi. Açıkça birbirimizle konuşamıyorsak ben ağlamak, bağırarak ağlamak için bahçenin yeşillikleri gerisindeki odama geçiyorsam, biliyor musun, ne güzel ağıtlar içinde uyuyakalmak ? ”

Oğuz Atay demiş ki: - Kelimeler albayım, kelimeler. bazı anlamlara gelmiyor.

Attila İlhan demiş ki: çünkü ayrılık da sevdaya dahil çünkü ayrılanlar hala sevgili!

Metin Altıok demiş ki: Öyle yalnızız ki bu panayırda Sevgimiz durmadan bir taşı ovar. Sevgilim aşk da uyar çevreye Ve kendine parlak bir yalan arar.

Behçet Aysan demiş ki: Kırgınım, saçılmış bir nar gibiyim sessiz akan bir ırmağım geceden git dersen giderim kal dersen kalırım

Nazım Hikmet demiş ki: Seni düşünmek güzel şey, ümitli şey, dünyanın en güzel sesinden en güzel şarkıyı dinlemek gibi bir şey… Fakat artık ümit yetmiyor bana, ben artık şarkı dinlemek değil, şarkı söylemek istiyorum…

-Sevilmesi gereken yerde soldurulan tüm kadınlara ithafen-

Aslında bir kelime fazlayım hepinizden Bir kelimelik mesafemiz Ve bu tüm ilişkimiz sizinle Ya ben eksiğim ya da siz fazlasınız -Fazlalıksınız- Sahi sen neden yoksun Yeruhe Ve yokken nasıl oluyorda bu kadar çoksun Tüm varlıklardan daha çok Olmayan bir şeyin varolmuşcasına olması Ve olanların hiç olmayandan daha yok olması paradoksunda zikzak çiziyorum -Neredesin Yeruhe- Kitap sayfalarının arasında kurutulmuş Tütün yapraklarına soruyorum Ve yanıyorlar Bir duman yana yana arıyor seni ve sonra O da kayboluyor Odam kayboluyor Odamda kayboluyorum O adamlarda kayboluyorlar, sevilesi kadınlar. Çıkmadan kaybediyorlar yollarını. Ben bu dertle kıvranırken Onlar çamaşır iplerine hayallerini asıyorlar ve kuruyorlar saatlerini beşinci mevsime Bir umut mudur yaşamak onlar için yoksa son umudun yiğit kamçısı mı Cevabını bildiğim sorular sormam bir gerçekten kaçmam mı yoksa bir gerçeklik arayışım mı Artık soru sormayı ve felsefik bir cevap arayışına girmeyi bıraktım. Her sevilmemişliğe ve her esirgenmemişliğe bir şiir bırakıyorum Aklımın almadığı şeylerin aklımı alması ve her telime bir ak bırakması bundan Yaşarsan, yazarsın Hissedersen, şair. Gör, üşürüz Yeruhe. -Sevilmesi gereken yerde soldurulan tüm kadınlara ithafen-

Saygılarımla..

Geruhad

İstisnasız

Bir gün herkes papatyaları koparmak yerine toprağını sulamayı öğrenecek. Bir gün herkes bir Ahmed Arif şiirinde kendinden bir şeyler bulacak. Bir gün herkes çarçur ettiği en az bir “seni seviyorum.” cümlesi için pişman olacak…

Bir gün herkes papatyaların, Ahmed Arif'in ve sevginin kıymetini anlayacak.

Gelgelelim, Beter, bize kısmetmiş. Ölüm, böyle altı okka koymaz adama, Susmak ve beklemek, müthiş Genciz, namlu gibi, Ve çatal yürek, Barışa, bayrama hasret Uykulara, derin, kaygısız, rahat, Otuziki dişimizle gülmeğe, Doyasıya sevişmeğe, yemeğe… Kaç yol, ağlamaklı olmuşum geceleri, Asıl, bizim aramızda güzeldir hasret Ve asıl biz biliriz kederi.

Ahmed Arif, Hasretinden Prangalar Eskittim s.23 ‘Hani Kurşun Sıksan Geçmez Geceden’  Fotoğraf: Senaryosunu Yılmaz Güney ve Ömer Lütfi Akad’ın yazdığı, -yönetmliğini ise Ömer Lütfi Akad’ın üstlendiği 1967 yapımı, “Hudutların Kanunu” filminden, (Yılmaz Güney & Pervin Par).

Ahmed Arif (via senibekledigimkadar)

Kimseler duymasın,

Duymasın, ölürüm ha.

Aymışam yarı gece,

Seni bulmuşam sonra.

Seni, kaburgamın altın parçası.

Seni, dişlerinde elma kokusu

Bir daha hangi ana doğurur bizi?

Ahmed Arif

“Beni tanıyan hiç kimsenin gelemeyeceği bir yerde olmak istiyordum.”

Sırça Fanus, Sylvia Plath

söyleyecek sözüm, yazacak sabrım kalmadı. söz bitti, hava karardı, uyku tutmadı. aldığım kararlar hep içimde patladı. kuramadığım hayaller ve heveslerim kursağımda kaldı. göz pınarlarımda yaş kalmadı. kar da bu şehirde iki günden fazla hiç yağmadı. gülerken ağladım kimse farkına varmadı. şehrin kötü çocukları hep yanlış şeyler kullandı. aşık olduğum kadına kurduğum cümleleri o okumadı. kendi kendime konuştum kimse duymadı. yemin ettim tutmadı. söz uçtu, yazı da kalmadı. ciğerlerim yoruldu, nefsim körelmedi. iyi olmaya çalışmadım, kötü de olamadım. güneş alerjim bu kış tutmadı. kurduğum planlar hep suyla ilgiliydi, suya düştü. yeni kıyafetlerim olmadı. eskiler parfümle karışık anı koktu. aklım mantığıma uymadı. kafam çalışmadı. ellerim titrerken parmaklarım yorulmadı. çöpe atamadım geçmişi, yakamı bırakmadı. büyük söz söyledim, lokma olmadı. şehirden nefret ettim, otobüste yer kalmadı. yollar uzadı, hiçbir yere varmadı. ayaklarım kanadı ama tırnaklarım uzamadı. bir meramım vardı, havada kaldı. anlatmak istedim, olmadı. bitsin istedim, bitmedi.

yalnız başımıza öleceğimiz bu yolda, kadehlerimizi geride bıraktıklarımızın şerefine kaldırıyoruz.