çok kötüyüm. çok üzgünüm. her şeyde iyiyimdir, örnek biriyimdir, lisedeyim derslerim çok iyi. acıdan öle öle ders çalışıyorum çünkü ortaokuldan beri aynı kişiyi seviyorum. arkadaşlarım duymaktan bıktı, benim de anlatmaya sormaya yüzüm kalmadı zaten. üç sene oldu, kalbime kimseyi sokmadım, düşünmedim bile. tam unutmuştum, iki hafta geldi mahvedip geri gitti hayatımı. sevgilisi var mı yok mu kim düşünmekten deli olacağım. şu an evlenelim dese evlenirim, öl dese ölürüm. beni tekrardan biraz seveceğini bilsem yalvaracağım gidip, eskiden reddettiğim her şeyi yapmaya hazırım. ama olmayacağını biliyorum. bir buçuk yıldır hiç konuşmuyorduk hep geri döneceğine dair bir umut beslemiştim, öyle de oldu sandım ama olmamış. üniversiteyi sırf unutayım diye farklı bir yere gitmek istiyorum seneye ama biliyorum cehennemin dibine de gitsem unutamayacağım bu çocukça bir şey değil çünkü normalde çok olgunumdur. ne yapacağımı bilmiyorum bunu yazıp rahatsız ettiğim için de özür dilerim.

öncelikle bunun çocuklukla ya da olgunlukla ilgisi yok. her yaşta kontrolü kaybetmek endişe vericidir. hayatın doğrusal olmadığını biliyorum fakat geçmişe asla geri dönemeyeceğimizi de biliyorum. bunu bana biri söylemişti, şimdi söyleme sırası bende. hiç unutma. “hayatındaki hiçkimseyi şu an sevdiğin kadar çok sevmeyeceksin.” bunu her yaşında aklına getir. şu an hissettiğin her şey her zaman daha yoğun olacak.

yaşadığım şeylerle yanıt vermeyi sevmem ama sana verebileceğim bir akıl yok. o yüzden küçük bir hikaye anlatmak istiyorum. yıllar, yıllar önce ilk gençlik yıllarımda çok aşıktım. öyle aşıktım ki, türkiye’nin bir ucundaydı. bu umrumda değildi. (1) daha sonra istanbul’a yerleşti. tüm duyguları yoğun bir şekilde onunla yaşadım. güzellik olduğu kadar çirkinlik de vardı ve çok ağladım. bir gün ağlamama aşık olduğu için beni ağlattığını söylemişti. (2) ondan bahsetmek dışında pek bir şey yapmıyordum. gün içerisinde modumu belirleyen şey onunla aramızın nasıl olduğuydu. yalanlarını yakaladım, aldatıldım, terkettim, kapısına yine ben gittim. (3) istanbul onu büyülemişti. farklı hikayeler yaşamak istediği için beni terketti. onsuz nasıl mutsuz olacağımı bile bilmiyordum, üç gün yataktan çıkmadım, kendimde değildim, gerçekten, altıma işedim, ailem endişeleniyordu. yok olmuştum. bir şekilde ayaklandım ve şunu farkettim, ben kendim için hiçbir şey yapmamışım. sevdiğim şeyleri yapmaya başladım, eğitimime devam ettim, ilgilendiğim alanlara yöneldim, arkadaş edindim, içtim, sarhoş oldum, dans ettim, eğlendim, ağladım, güldüm. kalbim ve ruhum özgürlüğüne kavuştu. ve sonra konuştuk. hala bazen konuşuruz. ona hala aynı şeyi söylüyorum: “beni terkettiğin için teşekkür ederim. bu muhteşem hikayeler yaşamama sebep oldu.” iyi, kötü diye ayırmayacağım. hatalarım da mutluluklarım da muhteşem oldu. ben ben oldum. 

artık insanları çemberin içine almıyorum. alsam bile, tam ortasına almıyorum. çünkü orada ben varım. uyurken kafamın içindekilerle yalnızım. daima da yalnız olacağım yanımda kim olursa olsun. bu yüzden kalemi inşa ettim. ve onu koruyorum. merkezdeki ayak izlerini temizledim. yalnızca ben. yalnızca benim.

1: artık türkiye’nin diğer ucundaki kafa uyumu beni pek de ilgilendirmiyor. yan yana olmanın, iş çıkışı iki bira içmenin, birlikte film izlemenin daha önemli olduğunu ayrımsadım.

2: birini ağlatmak ve buna aşk demek çok saçma. bu farkındalık sonrası manipülasyonun hiçbir türlüsünü kabul etmeyecek kıvamdayım.

3: aldatılmanın her ilişkide yaşanma ihtimali var. affetmek, devam etmek, yolları ayırmak: bunlar tamamen iki kişiye bağlıdır, ama bunlar sadece ve sadece dürüstlükle sağlanır. dürüstlüğün ne kadar önemli bir şey olduğunu anladım. ve netlik için de aynı şeyi söyleyeceğim. bulanıklık sağlıklı değil.

yıllar, yıllar oldu ama ona olan takıntım devam etseydi ya da ben bir şekilde onunla devam etseydim, şu an olduğum kişinin yanından bile geçemezdim. ama şu an olduğum kişiyi seviyorum ve iyi ki diyorum.

bak, üç gün yataktan çıkamamış biri söylüyor bunu: iyi ki.