Annemin dedesi gençken Atatürk'ün korumasıymış. Anneme hep Atatürk'ü anlatırmış. Yine mahalledeki çolu çocuğu etrafına toplayıp Atatürk'ü anlattığı bir gün diyor ki "Atamız çok merhametli biriydi, bir gün akşamleyin yemek yemek için masaya oturdu. Ben de koruması olduğum için başında bekliyordum, bir o kadar yorgun bir o kadar halsiz gözüküyordum. Atamız bana dönüp gülerek "Gel Osman otur da beraber yiyelim" dedi. Beni küçümsemedi oysaki onun hizmetinde olan biriydim. Hizmetkarıyla aynı masada oturup yemek yiyen öyle alçak gönüllü bir adamdı Mustafa Kemal. O ki Paşaların paşası Mustafa Kemal hiç kibirle yüksekten bakmadı bana. O ki Mustafa Kemal Atatürk benim gibi cahil bir adam onunla aynı masada yemek yedi. Kendimi adımı sanımı unuturum da bunu asla unutmam. Atatürk'ün gözleri farklı bakıyordu, bilgili diktatör kararlı ve bir o kadar da merhametliydi. Ömrüm hayatımda övünmekten gurur duyduğum tek mevzu onun gibi yüce liderin hizmetkarlığını yapmış olmamdı."
