Δεν εχει νοημα να εισαι με εναν ανθρωπο αν προκειται να πουλησεις τα ονειρα σου για να εισαι μαζι του

1 Ένα πλατύ, δροσερό χαμόγελο έτρεχε πάνω στο γυμνό κορμί σου, σαν ένα κλωνάρι πασχαλιάς, πρωί την άνοιξη, έσταζες όλη από ηδονή, οι ερωτικές κραυγές μας τινάζονταν μέσα στον ουρανό σα μεγάλα γιοφύρια απ’ όπου θα περνούσαν οι αιώνας – α, για να γεννηθείς εσύ, κι εγώ για να σε συναντήσω γι’ αυτό έγινε ο κόσμος. Κι η αγάπη μας ήταν η απέραντη σκάλα που ανέβαινα πάνω απ’ το χρόνο και το Θεό και την αιωνιότητα ως τα’ ασύγκριτα, θνητά σου χείλη. 2 «Σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ» έλεγα. Εσύ έβαζες βιαστικά το φόρεμά σου: «Έχει ψύχρα απόψε». Τα μάτια σου καρφώνονταν αδιάκοπα πάνω στην πόρτα με κείνο το ακαθόριστο βλέμμα που έχουν οι αιχμάλωτοι και τα κλειδωμένα παιδιά. Κι έκλαιγα και σε φιλούσα παράφορα και σ’ αγκάλιαζα με απεγνωσμένα χέρια, μα ήταν σα να ξύνα με τα νύχια μου το αδιάφορο χώμα ενός τάφου που είχαν θάψει κι όλας ολόκληρη τη ζωή μου. 3 Τώρα βαδίζω άσκοπα στους δρόμους, κοιτάζω τις βιτρίνες, προσπαθώ να συλλαβίσω ανάποδα τις επιγραφές των μαγαζιών αγοράζω κάστανα, και βρίζομαι με τους αστυφύλακες της τροχαίας που μου παρατηρούν αδιάκοπα ως σταματάω την κυκλοφορία. Κάθε τόσο: έφυγε, σκέφτομαι. Μα να που μπορώ και ζω! Όπως μεγαλώνουν για λίγο ακόμα τα γένεια και τα νύχια των νεκρών. 4 Πέρασαν μήνες. Κι είναι στιγμές που ξεχνάω ακόμα και το πρόσωπό της, πασχίζω να θυμηθώ –τίποτα. Μονάχα αυτό το βάρος στην καρδιά, που είναι κάτι περισσότερο κι απ’ την ίδια την ανάμνησή της. Που είναι αυτή, ολόκληρη, μέσα μου. Αν βρουν έναν άνθρωπο νεκρό έξω απ’ την πόρτα σου εσύ θα ξέρεις πως πέθανε απ’ τα μαχαίρια των φιλιών που ονειρευότανε για σένα. Τάσος Λειβαδίτης

21ος αιωνας