...

hiç hatırlanmamak, önemsenmemek ne kadar da zor. birinin sana ihtiyacı olmadığını hissetmek ne kadar da acı.

Çok

Birini önemsediğim kadar önemsenmemek...

Önemsenmemek, düşünülmemek falan çok kırıcı şeyler ama kimseye de gidip beni neden önemsemedin diyemiyorsun içinden gelmemiş çünkü ne yapabilirsin ki.

O noktadayım

hayatın en hüzünlü anı, mevsimine kapıldığın kişinin bahçesinde açabilecek bir çiçek olmadığını anladığın andır… bırak, gitsin… bırak, git…

- Vladimir mayakovski

Bu gece de buna yakalım

“Bazen durduk yere o şarkı çalıyor değil mi? Uzun süre çalmamış ama gelmiş tam da senin o anını bulmuş gibi.”

Eskisi kadar özlemiyorum seni, Ve ağlamıyorum olduk olmadık zamanlarda..  Adının geçtiği cümlelerde, gözlerim dolmuyor..  Yokluğunun takvimini tutmuyorum artık.  Biraz yorgunum..  Biraz kırgın..  Biraz da kirletti sensizlik beni !  Nasıl iyi olunur henüz öğrenemedim ama “İyiyimler” yamaladım dilime.  Tedirginim aslında, seni unutuyor olmak,  Hafızamı milyon kez zorlamama rağmen yüzünü hatırlayamamak korkutuyor beni..  Gel diye beklemiyorum artık, Hatta istemiyorum gelmeni..  Nasıl olduğun konusunda ufacık bir merak yok içimde.  Arasıra geliyorsun aklıma, banane diyorum  Benim derdim yeter bana banane ! Alıştım mı yokluğuna ? Vaz mı geçiyorum, varlığından ? Tedirginim aslında, Ya başkasını seversem ? İnan o zaman hayatım boyunca affetmem seni.

Mükemmel bir hayat istediğimiz yok. Dürüst insanlar, samimi selamlar ve içten gülümsemeler olsun yeter.