elof

Ellerimi gözlerime ne kadar bastırırsam gözyaşlarım durur

Bugün ayrı bi boğulmuşluk var içimde ki nefes alamıyorum. Gözlerim doldu sürekli. Üstelik hiç bişey de olmamıştı. Ama sanırım artık sorun hiç bişey olmaması. Bu nasıl bu kadar yorucu olabilir anlamıyorum. Sanki bütün sıkıntılar aynı anda önüme konmuş ve herkes onları aynı anda çözmemi istiyormuş gibi hissediyorum. Nasıl anlatılır bilmiyorum. Ama sanki boğuyolar içimi. Öyle hissediyorum.

Sessiz ağlamaya çalışırken başıma giren bu ağrıdan nefret ediyorum. Sessiz ağlamak zorunda olmaktan da nefret ediyorum.

Aile içi kavga kadar yoran bişey yok

Nefret ediyorum salak yetişkinlerin çocukları rencide etmesinden

Abi tamam herkesin kendine göre sıkıntıları kendine göre bunalıma girdiği bi dönem var ve bu zamanlarda bazıları yalnızlığa bazıları da sevdiği insanlara arkadaşlarına ihtiyaç duyuyo ama zaten çok fazla konuşmadığın buna rağmen yakın olduğun insanlar bu dönemde bana yazmadı bana değer vermiyorlar diyemezsin çünkü sürekli olarak konuşmuyorsunuz ve o insanlara senin kötü hissettiğine dair vahiy inmiyo sonra sen tavır alıyorsun ve o insanlar da niye böyle oldu diye üzülüyor hoş mu yani bu

Yine mutsuz oldum yine buraya geldim hiç geçmiycek bi döngü sanırım bu

Garip bi sakinlik çöktü her tarafa

Bu aralar mutluyum ya bi tık o yüzden yokum buralarda ama yakındır gelmem

Ben üç adım yanında kafamı çevirip ağladım, sen fark etmedin hiç.

Size göre geçerli olmayan nedenler bahane olarak gördüğünüz şeyler bazı insanların canını çok acıtabiliyo

İnsanların beni sevmemesi artık gerçekten umrumda değil ben kendimi sevebilsem yeter ya

Gitmek istiyorum. Uzaklaşmak istiyorum. Bu yerden bu ülkeden. Biri görür diye ağlayamadığım bu evden. Söylersem hafife alacakları sebeplerden. Bu da dert mi derler diye anlatamadıklarımdam. Bu iğrenç baskıdan.Kaçmak istiyorum. Kaçamazsam eğer daha kötüsü olucak biliyorum. Çok korkuyorum. Kendime zarar vermekten çok korkuyorum. Bunu düşünmekten de nefret ediyorum. Ölmek istemekten de nefret ediyorum.