Πλατεία Κάνιγγος. Χτυπάει ένεση σε μια άκρη. Στέκομαι από πάνω του.

- Τι λες, θα τα καταφέρεις να ζήσεις; - (Σηκώνει αργά το κεφάλι του). Προσπαθώ ρε φίλε, προσπαθώ… (Αργή είναι και η ομιλία του). - Εγώ λέω ότι θα πεθάνεις. Και σύντομα μάλιστα. - Το ξέρω ρε φίλε, αλλά τι να κάνω… δεν έχω που να πάω… τι να κάνω… καταστράφηκα. - Πώς σε λένε; - Παύλο. - Σκύψε το κεφάλι σου Παύλο να μην φαίνεσαι, να σε πάρω μια φωτογραφία, να δουν την κατάντια σου μπας και σώσουμε κανά παιδάκι. - Πάρε με ρε φίλε, πάρε με… μακάρι να σωθούν τα παιδάκια, μακάρι μακάρι μακάρι…

Μακάρι.

(Εικόνες καθημερινές, που τις έχουμε ξαναδεί δω και κει. Δεν συγκινούν πια κανέναν. Αν δεν δεις την εικόνα μπροστά στα μάτια σου, αν δεν μιλήσεις με αυτά τα ναυάγια της ζωής, αν δεν αντικρίσεις στα μάτια τους το θάνατο που ζυγώνει, δεν θα καταλάβεις τίποτα. Αγκαλιάστε τα παιδιά σας. Το έχουν ανάγκη. Το φέισμπουκ, η καφετέρια και η καριέρα, μπορούν να περιμένουν. Αυτά όχι.)

Μου ζήτησε χρήματα (γιατί «πεινάω μετά τη δόση ρε φίλε»). Του έδωσα. Ναι ξέρω, “θα πάει να αγοράσει την επόμενη πρέζα”. Μπορεί ναι, μπορεί όχι. Πόνταρα στο ναι της πείνας. Κάπου εκεί ένας μαγαζάτορας απ’ απέναντι με είδε με τη μηχανή και άρχισε να βρίζει «αλήτες ρουφιάνοι δημοσιογράφοι φωτορεπόρτερ… εκμεταλλεύεστε τον ανθρώπινο πόνο» και τα γνωστά. Δεν έδωσα σημασία στον “αλληλέγγυο”. - Τον ξέρεις Παύλο; - Πώς δεν τον ξέρω… αφού εδώ είμαι κάθε μέρα. - Ένα πιάτο φαί σού έχει δώσει ποτέ να φας; - Έξυπνος φαίνεσαι… μη μου λες μαλακίες.

…………

ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΙ ΕΙΔΟΣ ΜΠΛΟΓΚ ΕΧΕΙΣ…ΠΡΕΠΕΙ ΝΑΙ ΚΑΝΕΙΣ REBLOG ΑΥΤΟ ΤΟ POST

Στα παιδιά που περιμένουν την ελευθερία τους…

Γυναίκες- Προφυλακτικά.

Ήρθαν να μας ενημερώσουν για το HIV στο σχολείο και οταν οι άνθρωποι εκεί μας έλεγαν πως είναι οκ και άντρες και γυναίκες να κουβαλάνε προφυλακτικά, πετάχτηκαν οι ιδιοφυΐες της τάξης και είπαν:

“Ναι αλλα δεν είναι σαν να θέλει καποια απεγνωσμένα άντρα οταν κουβαλάει προφυλακτικά”

Συνήθως κρατάω ουδετερότητα στο μπλογκ αλλα ως άντρας πιστευω ότι μπορω να υπερασπιστώ όσο το δυνατόν καλύτερα την θέση των γυναικών, έχοντας γυναίκες στη ζωή μου που αγαπαω και σέβομαι.

Λοιπόν.

ΌΧΙ.

Το να κουβαλάει προφυλακτικά δεν σημαίνει αναγκαία οτι θελει να το κάνετε.

Απλά στην περίπτωση που συμβεί και ο άλλος δεν κουβαλάει μαζί του , υπαρχει μια μικρή πιθανότητα να μην θέλει ούτε τα παιδιά σου αλλά και ούτε οτι αλλο μπορει να προκύψει από το απροφυλακτο σεξ…

Κοριτσια, σαν άντρας, πραγματικα το να κουβαλάτε προφυλακτικά δεν είναι ντροπή ειναι σεβασμός προς τον εαυτός σας.

Και οσο για εμας.

Ρε μαλακες μεταξύ μας τωρα ουτε εμεις θέλουμε παιδια και προβλήματα απο μικρές ηλικίες.

Μπορώ να καταλάβω τις ορμές, αλλά καλύτερα προφυλακτικό παρα πάνες.

Στην τελική ειναι και πιο φθηνά.

Άρα συνηθίζετε.

Ας το διαδώσουμε αυτό και ας παμε παρακάτω.

-Α.Ι

Άνθρωποι.

Υπάρχει ακόμα ελπίδα.

Ελπίζω

Το αγαπημενο μου ποστ

Απλοι ανθρωποι.

Να’ μαι κοντά σου, τόσο κοντά

και να διαβάζω εν ηρεμία

τους συγγραφείς που αγαπώ.

Καθώς το σκέφτομαι, δεν ξέρω

αν ειναι ανθρωπίνως δυνατό,

ν’ αντέξει κάποιος τόση ευτυχία

-Μαριλού (ενα γραμμα για τον Στεφ 22)

// ετσι ειναι οι ζωες

λες θα τα πουμε και περναν οι εποχες..

Στο τελος παιρνουμε οτι αξιζουμε τα αρχιδια μας.

The perfect day

πολύχρωμες νύχτες

Psirri, Athens

Και μέρες...

I want to be able to memorize poetry, to know the languages of the world, to remember the names of mountains and rivers. I want to be able to turn this mind of mine into a sanctuary. To stay silent as though it were a library or a museum. Beautiful and mystical.

- Destination Wedding (2018)

Νομίζω η κόλαση είναι κάτι που κουβαλάς.

Όχι κάπου που πας.

Οι άνθρωποι δεν είναι μετοχές να τις πουλάς

Κάποιος με ρώτησε μια φορά αν ήμασταν μαζί.

Ήμασταν σχεδόν μαζί, του απάντησα. Μπορείς να το πεις μια παραλίγο ευτυχία. Ή αλλιώς η απόλυτη καταστροφή.

-Γιατί δε φαίνονται τ’ αστέρια; -Τα κρύβουν τα φώτα της πόλης. -Και γιατί δεν τα σβήνουν; -Οι άνθρωποι φοβούνται. Προτιμούν μια φωτισμένη πόλη.

Λόφος Στρέφη, Αθήνα.

Όταν φιλήσω την κατάρα. Όταν οι φίλοι μου μ’αφήσουν. Όταν ξεμείνω από τσιγάρα. Όταν οι τοίχοι μου με κλείσουν. Όταν τα ρούχα μου βαρύνουν και δεν μπορώ να κοιμηθώ. Όταν τελειώσω τον καφέ μου. Θα είναι ανάγκη να σε δω.

Ερωτική Επιστολή Νο3

Απόψε το βράδυ σου γράφω ξανά. Αναρωτιέμαι γιατί αισθάνθηκα τόσο μεγάλη ανάγκη να σου γράψω ενώ κοιμάσαι ήρεμος μέσα στην αγκαλιά μου. Σε ερωτεύτηκα σήμερα, περισσότερο απ’ όσο σε ερωτεύτηκα χθες και λιγότερο απ’ όσο θα σ’ ερωτευτώ αύριο. 

Μου μίλησες ξανά για τα κομμάτια σου, κάτι όμως είχε αλλάξει μωρό μου. Δε ξέρω γιατί και πώς αλλά το αισθάνθηκα στα λόγια σου, στον τόνο της φωνή σου και στην μελωδία που είχε κάθε σου πρόταση. Τις τελευταίες μέρες σε χάνω μέσα στις σκέψεις σου και μωρό μου όσο κι αν προσπαθείς να μου το κρύψεις, το βλέπω, το νιώθω, κάθε βράδυ όμως καταλήγεις στην αγκαλιά μου και αυτό μου αρκεί.

Αυτό που δεν πρόλαβα σήμερα να σου πω ανάμεσα στις βαριές μας ανάσες, τα κορμιά μας που διεκδικούσαν αχόρταγα το ένα το άλλο, τα βογγητά που ηχούσαν στο χώρο, τη γεύση των χειλιών σου και το άρωμα από έρωτα που γέμισε κάθε δωμάτιο, ήταν ότι δε φοβάμαι τα σκοτάδια σου. Βλέπεις σε γνώρισα μαζί τους, ήταν το πρώτο πράγμα που μου έκανες γνωστό μετά το όνομα σου, το πόσο δεν θα έπρεπε να προσπαθήσω να βγάλω άκρη μαζί σου. Εγώ όμως σε ερωτεύτηκα και σε ερωτεύτηκα μαζί με τα σκοτάδια σου οπότε λυπάμαι αλλά έχω σκοπό να συνεχίσω να σε ερωτεύομαι ακόμα και όταν χάνεσαι μέσα τους. Έχω σκοπό να σου κρατάω το χέρι και να βυθίζομαι μαζί σου, γιατί ακόμα και τα σκοτάδια σου έχουν μία άγρια ομορφιά μωρό μου, κάτι το ερωτεύσιμο, μία ομορφιά που με αγκαλιάζει, δεν με πληγώνει. Κανένα σκοτάδι σου δεν με πληγώνει μωρό μου, αντιθέτως κάθε ένα από αυτά μου μαθαίνει κάτι παραπάνω για τον άνθρωπο που λατρεύω, εσένα. Και έχω σκοπό να τα αγκαλιάσω κι εγώ, κάθε ένα από αυτά ξεχωριστά, να τους προσθέσω λίγο χρώμα και λίγο φως, γιατί κάθε ένα από αυτά κρύβει μία ιστορία και ένα κομμάτι σου. Έχω σκοπό να φιλήσω κάθε ένα από τα σημάδια που ίσως κάποτε σου άφησαν και να λατρέψω το κομμάτι σου που για να προστατευτεί κρύφτηκε μέσα τους. Και όταν χρειαστείς ένα χέρι να σε τραβήξει από τα σκοτάδια σου θα γίνω η πυξίδα σου και θα σε οδηγήσω πίσω στην επιφάνεια.

Λυπάμαι μωρό μου, δεν έχω σκοπό να φύγω, δεν έχω σκοπό να αφήσω το χέρι σου, έχω κάθε σκοπό να σε κάνω να με ερωτευτείς παράφορα, έχω κάθε σκοπό να σε κάνω ευτυχισμένο.

by Iris

Ήταν μια φορά ένας αγρότης χοντρός και άσχημος

που είχε ερωτευτεί (φυσικά!)

μια πριγκίπισσα ξανθιά και πανέμορφη.

Μια μέρα, η πριγκίπισσα —κανεις δεν ξέρει γιατί—

έδωσε ένα φιλί στον χοντρό και άσχημο αγρότη

και, ως δια μαγείας, αυτός μεταμορφώθηκε

σ'έναν κομψό και λυγερόκορμο πρίγκιπα.

(Τουλάχιστον, έτσι τον έβλεπε αυτή…)

(Τουλάχιστον, έτσι αισθάνοταν αυτός…)

[Χόρχε Μπουκάι, Ιστορίες να σκεφτείς]

Τάσος Λειβαδίτης

Σ'αναζητώ σαν τον τυφλο,

Που ψαχνει να βρει το πομολο της πορτας

Σε ενα σπιτι που καίγεται

Me too 💜