ruhsuz~

Bu sefer tükenmiş olan hislerim değil,bendim!

Siz kesinlikle anlattığınız insanlar değilsiniz. 

anlamını kaybediyosun

birinin hayatinda hic kalici bi yerim olmayacakmis gibi hissediyorum hep gelip gecermisim gibi

bugün hiç gülmedim siktir ettim her şeyi

Söylenecek hiçbir şey kalmamış gibi ama aslında hiçbir şey söylenmedi. 

Tek bi rengi kalmış hayatımın

“Seni üzeni, şu an başka biri üzüyor. Bir yerlerde biri, bir diğerinin intikamını alıyor..”

Ben istiyorum ki birden karşıma çıksın, gözlerini gözlerime dikip yavaşça karşıma otursun. seni desin, özledim. ben de diyeyim ki, sen çok iyi bir yalancıydın. hâlâ öylesin.

Elbet bir gün anlatırım sana sustuklarımı.

İnandın. İnanmak istedin. Hiç kimseye inanmadığın kadar ona inandın. Tüm kapılarını ardına kadar açtın. Ama o eşikte kalıp sana yalanlar söyledi.

Kalpten söylenmiş cümleler duymaya, içten gelmiş hediyelere, verilen sözlerin tutulduğunu görmeye, inanmaya, gerçek sevgiye büyük bir hasret duyuyorum.

bakmayın öyle güçlü durduğuma,benimde canım acıyor.

Midem bulanıyor arada kusmak istiyorum. Eskiden hep korkardım kusmaktan,şimdi ise istiyorum. İçimdekileri belki öyle boşaltırım ve giderler diye düşünüyorum. Sustuklarımı,kimsenin duymadığı çığlıklarımı,söyleyemediklerimi,acılarımı. Çok bunaldım artık. Bunlarla yaşamaktan çok bunaldım. Artık kurtulmaya ihtiyacım var. Ya onlar gidecek ya da ben.