Kjo gjenerat o shumçka e mushun me asgjà, kjo gjenerat telefonat i majn nonstop nezun, e zemrën nonstop fikun...

Un kur i shkruj dashnis, të shkruj ty, kur dgjoj për dashnin, mendja vendos syt e tu, si imazh para syve t’mi, kur shof dur t’kapme, e t’lidhuna nej nëpër rrugë, e pavetdijshmja jeme m’qet para syve, puthjet e durve tona nër qytet, nër rrugë e nër qosha t përshkume bashkë, kur rastësisht dëgjoj për parfume t’shtrenjta, a noshta për veçantin e erërave, shqisat e mija mbajn aromën e trupit tand, se ti je rrodhe që i ngjitesh shpirtit e sdin me ju shqit ma...

E kur t’vij dita, që shpirti t’preki fundin, ata do jen me t’dhan mijra këshilla, për t’than nji mij her se t’kishin than, po dhe ça se m’kishin than? dhe ça se e dinin përfundimin? dhe ça se mu s’më plas, për mendimin e tyne, kur ata s’kuptojnë se si asht me t’dhemb zemra,kur ke t’thyme copa t’shpirtit që t’kan thy, kur ata s’kuptojnë, se njerzit kur humbin sju plas fare,fare për asken, por për diken po,me siguri...

syt e tu, s’jan as s’kan me kon, kërrkun e as kurrqysh, si n’syt e mi...

Po,mirë, tana me i lan, dashnia jeme, ç’kusur të ka, që qëndron kambkryq, stoikisht, mu n’mes t’zemrës.

Mama,mka msu me i dasht njerzit, fort, me dhàn gjithçka kur dashuron, me i djeg tana pengesat, me i rrafshu tana malet, me i hedh tana fjalt, me i lujt tana gurt, për dashnin, Mama,mka rrit me nji zemër t’butë e të plotë, mka thàn me ken e sjellshme me gjithkan, fjalën e mirë ma ka lan amanet, buzqeshjen me e pas përher n’ftyr, zemrën me e pas t’pastër, Mama, ka gabu...

E pys veten shpesh, Si dhe pse, Kaq shumë të du, Po kaq shpesh, Nuk gjej arsye, Kanjiher, as me t’dasht sdu...

Humbu, si humbet vetja, mu n mes t’detit, si harrohet emri vedit mu n’mes t’ujit, me harru kush je,ku je,ka je e ça ke, Humbu, mu n’mes t’turmës, me u ba nji e hiç me tetan, me turmën me zhurmën, me gjithkan e me kërkan, Humbu, mu n’mes t’stuhisë, me u ba njish e hiç, me dheun,me pluhnin, me shiun e me breshnin, kërkush mos me t’pa,as mos me t’njoft,me t’harru emrin e ftyrën, Humbu, si humbet nji shpirt i pabindun, i paditun, i pafajshëm, mu n’pyllin e àndrrave, Humbu, n’mujsh me humb sensin e vetes, për pak, për shumë pak, mos me e dit ma kush je...

Unë sot bindem, se njerzit sduhen t dashurojnë kaq shumë, Sa unë... Unë sot bindem, që zemrën prej një fëmije të pafajshëm smund ta lësh në duart e askujt duke besuar që të gjithë janë si ti... Unë sot bindem, që kam frikë nga dashuria ime, nga ndjenja ime e madhe, që kam frikë që do me gllabërojë qënien time humane... Unë sot bindem, që të duash është ndjenja më e bukur, më e jashtëzakonshme,më e guximshmja në botë, po njëkohësisht më e frikshmja, më e rrezikshmja dhe me pasoja katranosëse. Unë sot bindem, që njeriu dashuron një herë sa për të gjitha të tjerat, e të gjitha të tjerat që do vinë më pas do jenë forma e shëmbëllime te ndryshme të dashurisë së parë që të shkund rrënjët...

You don’t have idea, how one call,text,word can change someone’s day!

Be kind!

Here in the North Albania, when we meet someone we say as a Hi, ‘How was your day’, and ‘Are you tired?’, instead of ‘How are you?’, that South use. I think that’s so nice and caring!!!